ΠΑΟΚ: Στη χρονιά των 100, οι σημαίες δεν σταμάτησαν να είναι μεσίστιες.Τη χρονιά που θα έπρεπε να είναι γιορτή, τη χρονιά των 100 χρόνων, οι σημαίες δεν πρόλαβαν να υψωθούν όπως άρμοζε. Έμειναν μεσίστιες. Από πόνο.
Πέρασε ένα 24ωρο από λόγια που δεν διαβάζονται απλά, σε διαπερνούν. Σε παγώνουν. Διαλόγους που βγήκαν στο φως και σε αφήνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά υπάρχει και πιο κάτω. Αν υπάρχει όριο. Πώς γίνεται να ειπώθηκαν; Πώς γίνεται να ακούστηκαν και κάποιοι να συνέχισαν κανονικά τη μέρα τους; Πώς κοιμούνται; Πώς ζυγίζουν τη ζωή; Με τι μέτρο; Με τι κριτήρια; Με χρώματα;
Εδώ και μέρες «περισσεύει» η ευαισθησία για το τι έγινε στα δημοσιογραφικά της Τούμπας. Για γεγονότα που κάποιοι δεν έζησαν καν. Για εικόνες που είδαν αποσπασματικά. Για ιστορίες που άκουσαν μισές. Και ξαφνικά έγιναν τιμητές. Όχι γιατί απασχολεί η ουσία, αλλά γιατί βρήκαν πεδίο να την εμφανίσουν. Επιλεκτικά, όπως πάντα.
Τα εσωτερικά θέματα κάθε ομάδας λύνονται, όλοι ξανά και ξανά στο ίδιο γήπεδο και στα ίδια μέρη βρισκόμαστε, τους ίδιους ανθρώπους ανταμώνουμε. Εσείς αναρωτηθείτε πως αντέχετε να γυρνάτε την πλάτη όταν ένα παιδί 20 ετών δολοφονείται. Πώς αντέχετε να μην επιμένετε το ίδιο, να πιέζετε το ίδιο, να απαιτείτε απαντήσεις, απλά επειδή η φανέλα που φορούσε δεν σας κάνει...
Πώς γίνεται, λίγες ώρες μετά, να αποκλείονται πράγματα πριν καν ερευνηθούν; Πριν καν μιλήσει άνθρωπος; Πριν καν υπάρξει μία χαραμάδα αλήθειας; Πότε μάθαμε να βιαζόμαστε και να προσπερνάμε τόσο όταν πρόκειται για μια ζωή; Πότε συνηθίσαμε να βάζουμε μια δολοφονία στη ζυγαριά και να την αφήνουμε να γέρνει όπου μας βολεύει;
Και δεν είναι η πρώτη φορά...
Επτά ψυχές ταξίδευαν πρόσφατα με λαχτάρα. Με ανυπομονησία. Με εκείνο το καθαρό συναίσθημα που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να γεννήσει. Και ακόμα κι εκεί, βρέθηκαν κάποιοι να ρίξουν λάσπη. Να μειώσουν. Να αμφισβητήσουν. Ναι μεν αλλά... Δεν υπάρχει αλλά μπροστά στη ζωή. Εκτός κι αν η ζωή μπαίνει στο ζύγι με βάση αν το περιστατικό εξυπηρετεί ή όχι.
Την επομένη της δολοφονίας του Κλεομένη, ένα μήνυμα κατάφερε να συμπυκνώσει με ανατριχιαστική ακρίβεια όλα όσα βιώνουμε από τις πρώτες μέρες του 2026.
Εννέα νεκροί. Εννέα ζωές που χάθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Και μια Τούμπα που στέκεται βουβή, φορτωμένη πόνο και θυμό.
«Τη χρονιά των 100 χρόνων του, οι σημαίες του δεν σταμάτησαν να είναι μεσίστιες. Μια χρονιά που γύρω απ’ το σύλλογο θα έπρεπε να υπάρχει μόνο χαρά και λάμψη, υπάρχει μόνο θανατικό και παγωμάρα».
Δεν είναι υπερβολή. Είναι η αλήθεια όπως τη ζούμε. Μια χρονιά-ορόσημο που αντί να γραφτεί με φως, γράφεται με απώλειες. Με πρόσωπα που δεν θα ξαναδούμε. Με οικογένειες που δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιες.
Η Τούμπα, που πάντα έσφυζε από ένταση, πάθος, φωνές και παλμό, μοιάζει τώρα να κουβαλά ένα βάρος που απλώνεται σαν σκιά. Που σε κάνει να χαμηλώνεις το βλέμμα.
Και μέσα σε όλο αυτό, δεν υπάρχει αντίδραση, δεν υπάρχουν απαντήσεις, δεν υπάρχει η αλήθεια. Σαν να έχει γίνει η απώλεια μέρος της καθημερινότητας. Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό απ’ όλα.
Εννέα νεκροί.
Είναι χρονιά μνήμης.
Οι σημαίες στην Τούμπα δεν έμειναν μεσίστιες από επιλογή.
Έμειναν γιατί δεν πρόλαβαν να σηκωθούν.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Μαρτίου 19, 2026
Rating:
