Η μάχη του λιγότερου κακού
Τέτοια εποχή παρουσιάζονται όλα ωραία. Όλες οι ομάδες έκαναν εκπληκτικό προγραμματισμό, είναι σούπερ και πάνε με τα μπούνια για να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Εγώ θα το πάρω ανάποδα για να αποδείξω πως οι τέσσερις όντως μπορούνε να το χτυπήσουν στα ίσια. Γράφει ο Σταύρος Κόλκας…
Ωραίο το κλίμα τέτοια εποχή, μέχρι να εμφανιστεί στο χορτάρι ο Γιώργος Μάγκας. Άπαντες ενθουσιασμένοι για τις σούπερ μεταγραφές που έκαναν, πάνε να χτυπήσουν το πρωτάθλημα.
Εγώ λέω πως όντως οι τέσσερις έχουν τις πιθανότητές τους. Ο καθένας για τους λόγους που του επιτρέπουν οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η αλήθεια μου.
Ας ξεκινήσουμε από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, ο οποίος όμως άλλαξε τρεις προπονητές μέσα στο καλοκαίρι και έκανε ένα μεταγραφικό ντου στο τέλος. Η λέξη προγραμματισμός πέταξε στο Λιμάνι και πλέον η ελπίδα ακουμπά μόνο στο Know how. Το ξέρουν το έργο, αλλά με την ΕΠΟ να παραπαίει μάλλον θα ζήσουν ένα διαφορετικό.
Ας αφήσουμε όμως το παρασκηνιακό και να μιλήσουμε συγκεκριμένα. Μπορεί ομάδα με αυτά τα στόπερ να χτυπήσει πρωτάθλημα με κανονικούς όρους; Η απάντηση είναι απλή. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα όχι, στην Ελλάδα έχει 25% πιθανότητες. Μιλάμε για τα χειρότερα στόπερ της σύγχρονης ιστορίας του Ολυμπιακού. Με Μποτία, Ντα Κόστα και Σιόβα, αν ο διαιτητής σφυρίζει κανονικά δεν τελειώνεις παιχνίδι με έντεκα. Είναι το βασικό ντεζαβαντάζ των Πειραιωτών.
Η μεγάλη μεταγραφή, ο Κορντόσο, προέρχεται από μία χρονιά με 7 γκολ στη Τουρκία. Θα πρέπει να αποδειχτεί πως ήταν απλά μία μέτρια χρονιά και όχι πως απλά όταν έπαιζε στη Μπενφίκα οι Πορτογάλοι ήταν μανούλες στη δημιουργία υπεραξίας του φορ τους. Αν δείτε τη διαφορά του Μήτρογλου του Ολυμπιακού με τον Μήτρογλου της Μπενφίκα, θα καταλάβετε τι εννοώ.
Δεύτερη τερματίσαμε εμείς πέρυσι, άρα λογικά είμαστε το δεύτερο φαβορί. Ήμασταν οι μοναδικοί που κλείσαμε νωρίς το ρόστερ, που δουλέψαμε σωστά το καλοκαίρι. Έχουμε βάθος, έχουμε περισσότερη ποιότητα από πέρυσι. Είναι αρκετή ;
Όπως έχω καταγράψει και στο πρόσφατο παρελθόν, μεγαλύτερο κουσούρι μας είναι η παθητική στάση. Στον ΠΑΟΚ ντρέπονται να πούνε πως πάνε για πρωτάθλημα. Ένας οργανισμός που βολεύεται στη παρουσία του Ιβάν Σαββίδη και αν κάτι στραβώσει στο τέλος φταίει αυτός.
Μία φοβία για το τι θα πει ο κάθε χαζός στα ραδιόφωνα, μία καθημερινότητα που μειώνει ολοένα και περισσότερο την ίδια τη δυναμική της ομάδας.
Για εμένα αυτή η νοοτροπία η φοβική, είναι το μεγαλύτερο κουσούρι που έχουμε. Από εκεί και πέρα, σήμερα η εκτίμηση που μπορώ να κάνω είναι πως ενώ στην άμυνα είμαστε πολύ δυνατοί, δεν ξέρω αν οι θέσεις 8 και 10 μας δώσουν τα νούμερα που χρειαζόμαστε για να κάνουμε το βήμα παραπάνω.
Ο συνδυασμός νοοτροπίας με τα δύο ερωτηματικά στον άξονα, είναι τα βασικά κουσούρια μας που δίνουν πόντους στους αντιπάλους.
Ο Παναθηναϊκός κλασικά είναι μάγος στην επικοινωνία. Παρότι έκανε τις κινήσεις του τελευταία στιγμή, εμφανίζεται ως το μεγάλο φαβορί. Εγώ βλέπω όμως ένα ρόστερ χωρίς καθαρό εξάρι και με επτά στόπερ. Το πιο καθαρό εξάρι είναι ο … Κουτρουμπής, ενώ αν κάτι πάθει ο Ζέκα ή ο Λεντέσμα, αντίο ζωή. Επίσης διακρίνω χαρά για την παρουσία του Ιμπάρμπο στο ρόστερ, όμως μία απλή ματιά στο βιογραφικό του παρουσιάζει ένα γκολ ανά δέκα παιχνίδια. Επίσης, φέτος έχει και Ευρώπη.
Τέλος η ΑΕΚ με δύο βαρβάτες ζαριές. Μία του Τσιγκρίνσκι που πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην αποκατάσταση και μία του Αλμέιδα που οριακά θυμίζει επαγγελματία ποδοσφαιριστή.
Όσο για τον Λέσκοτ, γεμάτη σεζόν πέρυσι στη Βίλα με παθητικό 76 γκολ, 27 ήττες στα 38 παιχνίδια και μία πορεία δράμα για τους Χωριάτες. Μεγάλο όνομα, μεγάλος παίκτης απλά θα πρέπει να δούμε αν πρέπει να βάλουμε δίπλα στο μεγάλος παίκτης το κάποτε. Μετά το σοκ Μπερμπάτοφ, είμαι πολύ επιφυλακτικός σε τέτοιες επιλογές.
Επίσης τα νούμερα που δίνει η πίσω ζώνη στην ΑΕΚ, έπρεπε να βελτιωθούν. Πέρυσι για παράδειγμα ο Μάνταλος στο πρωτάθλημα είχε ένα γκολ τέσσερις ασίστ. Χαμηλά νούμερα για δεκάρι. Ο Βάργκας έδωσε νούμερα αλλά κυρίως στα ντέρμπι, ενώ ήταν πολύ ασταθής, ενώ έφυγε ο Μπαρμπόσα που ήταν ο πιο σταθερός όλων. Μπορεί ο Μπακασέτας και ο Λάζαρος να δώσουν περισσότερα σε αυτό το κομμάτι; Όχι απλά περισσότερα από τον Μπαρμπόσα, αλλά αυτά που χρειάζεται η ομάδα για να πάρει τα αποτελέσματα που θα τη φτάσουν στη κορυφή.
Για μένα οι τέσσερις είναι ίδιες ομάδες. Με τα καλά και τα στραβά τους. Αυτό που θα κρίνει τον τελικό νικητή είναι το πώς θα εμφανιστούν λιγότερο τα στραβά. Η χρονιά είναι μεγάλη όμως θα έχει πλάκα.
Μάλλον στο τέλος θα επικρατήσει αυτός που το πιστεύει περισσότερο. Στη προσθαφαίρεση όλοοι ίδιοι είναι. Ακριβώς στο επίπεδο που μπορεί να κινηθεί μία ελληνική ομάδα σε αυτό το περιβάλλον. Ακριβώς στο επίπεδο που αξίζει να σε έχει η ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική αγορά μετά τα όργια που έχουν γίνει.
Και για αυτό παρουσιάζω τις ομάδες από την πλευρά του μισοάδειου ποτηριού. Πρώτον γιατί κανείς άλλος δεν το έκανε και δεύτερον ελπίζοντας πως αυτό θα αλλάξει άμεσα και το καλοκαίρι θα μπορούμε να πείσουμε ποδοσφαιριστές του πρώτου ραφιού να έρθουν να παίξουν εδώ.
http://www.sdna.gr/podosfairo/superleague/article/241434/i-maxi-toy-ligoteroy-kakoy
Η μάχη του λιγότερου κακού
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Σεπτεμβρίου 08, 2016
Rating:
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Σεπτεμβρίου 08, 2016
Rating:
