192 χιλιόμετρα δρόμος, μια ζωή ΠΑΟΚ. Από μια αφίσα στην Καλλικράτεια μέχρι την πρώτη γραμμή του ΠΑΟΚ, η διαδρομή του Δημήτρη Χατσίδη μετριέται σε χιλιόμετρα, υπομονή και δουλειά. Μια ιστορία που εξηγεί γιατί η ακαδημία του Δικεφάλου δεν σταματά να γεννά πρωταγωνιστές. 192 χιλιόμετρα.

 Τόσα έπρεπε να διανύσουν για να πηγαινοφέρνουν τον «μικρό» στον ΠΑΟΚ κάθε Σαββατοκύριακο. Όλα ξεκίνησαν από μια αφίσα στην Καλλικράτεια, για το Talent Day του Δικεφάλου. Έπεσε τυχαία στο μάτι τους, αλλά δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό των παιδιών. Του Δημήτρη και του αδερφού του, του Ιορδάνη, τρία χρόνια μικρότερου. 

Ο πατέρας τους, ο Νίκος, δεν τους χάλασε χατίρι. Τους πήγε. Τους άφησε να δοκιμάσουν. Και εκεί, στην ημέρα των δοκιμαστικών του ΠΑΟΚ, άρεσαν. «Θέλουμε να έχουμε επαφή με τον μικρό», είπαν οι άνθρωποι του Δικεφάλου. 

Ήταν η αρχή μιας διαδρομής που μόλις ξεκινούσε.

Μιας διαδρομής με πολλά χιλιόμετρα. Μαθητής της Α΄ Δημοτικού, ο Δημήτρης Χατσίδης άφηνε κάθε Σαββατοκύριακο τον Πολύμυλο Κοζάνης για να βρεθεί στη Θεσσαλονίκη. Την επόμενη χρονιά, το πρόγραμμα έπρεπε να «χωρέσει» και την Παρασκευή. Τρεις ημέρες πλέον στη βάση του ΠΑΟΚ.

Οι τρεις έγιναν τέσσερις. Και τότε η απόφαση ήταν μονόδρομος. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Σε μια ηλικία που, ως γονείς, δεν έκαναν σχέδια καριέρας. Έκαναν μόνο αυτό που ένιωθαν χρέος τους, ακολουθώντας τα όνειρα των παιδιών τους. Χωρίς να ξέρουν πού θα τους βγάλει ο δρόμος.

Χρόνια μετά, αν τους ρωτήσει κανείς, δεν το μετάνιωσαν ούτε στιγμή. Είναι ευλογία να βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν στα «φυτώρια» ενός συλλόγου που έχτισε βήμα βήμα τον μύθο του. Μιας ακαδημίας που γιγαντώθηκε μέσα κι έξω από τα γήπεδα της Ευρώπης. Που σήμερα «κουβαλά» την ταμπέλα της βαριάς βιομηχανίας, αλλά πίσω της κρύβει μία επένδυση πολλών εκατομμυρίων ευρώ, σχεδόν 70 ανθρώπους καθημερινά στο πλευρό των παιδιών και, πάνω απ’ όλα, αμέτρητες ώρες δουλειάς. 

Πλέον, η εικόνα του Χατσίδη μοιάζει με προσωπική δικαίωση για όλους εκείνους που τον πρόσεξαν, τον ξεχώρισαν και τον περίμεναν. Και πάνω απ’ όλα, είναι δικαίωση για τον ίδιο. Για ένα παιδί που δούλεψε πολύ. Που δεν ήταν πάντα αυτός ο ψηλός και δυνατός παίκτης που βλέπουμε σήμερα. Που «πήρε» απότομα μπόι και χρειάστηκε χρόνο. Και σε εκείνο το μεταβατικό στάδιο, κάποιοι είδαν κάτι περισσότερο. Δεν βιάστηκαν. Τον περίμεναν.

Στην Κ19, το κορμί του Χατσίδη φαινόταν σχεδόν σαν να «παίζει με τα μικρότερα αδέρφια του». Πέρσι, για όσο αγωνίστηκε με τον ΠΑΟΚ Β, ήταν εντυπωσιακός. Ένας μπουκαδόρος που δύσκολα σταματούσες διαφορετικά παρά μόνο με πέναλτι. Τρομερά ευφυής στο πώς να συγκλίνει προς τα μέσα και να «φτιάχνει» φάσεις.

Μετά το καλοκαίρι της ζωής του στην Ολλανδία, εκεί όπου ο Ραζβάν Λουτσέσκου παραδέχθηκε πως «με έχει εντυπωσιάσει», ο Χατσίδης περίμενε υπομονετικά τη σειρά του. Σε μια σεζόν που ο ΠΑΟΚ φέρνει στην πρώτη γραμμή τα «παιδιά» του, η στιγμή του ήταν μαθηματικά θέμα χρόνου. Απλά, στην περίπτωσή του, ο τραυματισμός στις 12 Οκτωβρίου, καθώς αποχωρούσε με πατερίτσες από την Καβάλα μετά το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ Β,  έφερε μια μικρή αναπροσαρμογή πλάνου. Όχι για πολύ, όμως.

Το ημερολόγιο δείχνει 19 Ιανουαρίου. Και κάθε επόμενη του αγώνα φέρνει στην κουβέντα και στα πληκτρολόγιά μας ένα νέο όνομα. Κάθε ματς κι ένας διαφορετικός πρωταγωνιστής. Δίπλα στις «σταθερές» που κρατούν τον ΠΑΟΚ όρθιο, γεννιούνται πρόσωπα που διεκδικούν χώρο, χρόνο, ρόλο.

Μια δύναμη που ανανεώνεται καθώς ο Ραζβάν Λουτσέσκου φροντίζει να τη μπολιάζει με νέο αίμα. Και μπορεί να το κάνει με σιγουριά, γιατί κοιτώντας πίσω δεν βλέπει κενό. Βλέπει μια ακαδημία που δουλεύει αθόρυβα, που δίνει και ξαναδίνει...

Υ.Γ. Στα αριστερά της κεντρικής φωτογραφίας με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Χατσίδη βρίσκεται ο αδερφός του. Ο αρχηγός της ασπρόμαυρης Κ17. Σε άλλη θέση από τον Δημήτρη, ως ακραίος μπακ, αλλά με την ίδια αγάπη για το παιχνίδι.

Για τα δύο αδέρφια, το ποδόσφαιρο ήταν πάντα οικογενειακή υπόθεση. Ο κυρ Νίκος έπαιζε κι εκείνος μπάλα κάποτε, λένε πως ήταν και καλός. Όχι όμως από αυτούς που «σπρώχνουν» τα παιδιά τους. Τα άφησε να δοκιμάσουν πολλά αθλήματα, να ψάξουν, να διαλέξουν.

Και τελικά, σχεδόν μόνα τους, γύρισαν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα, στη στρογγυλή θεά.

Ίσως γιατί κάποια πράγματα είναι γραφτό να συμβούν. Ίσως γιατί εκείνη η αφίσα στην Καλλικράτεια έκανε απλώς αυτό που έπρεπε…

https://www.sdna.gr/podosfairo/1392181_192-hiliometra-dromos-mia-zoi-paok