Είναι στιγμές που η ιστορία μιας ομάδας σταματά να γράφεται με μελάνι και αρχίζει να χαράζεται με δάκρυα. Για τον ΠΑΟΚ, αυτόν τον ζωντανό οργανισμό που γεννήθηκε από τις στάχτες της προσφυγιάς το 1926, ο πόνος δεν είναι άγνωστος, είναι δυστυχώς, μέρος του DNA του. Γράφει ο Κ.Βασιλόπουλος.

 Όμως, το δυστύχημα στη Ρουμανία, που στέρησε τη ζωή σε επτά αετόπουλα, άνοιξε μια πληγή που αρνείται να κλείσει, υπενθυμίζοντας με τον πιο σκληρό τρόπο πως η μοίρα αυτού του συλλόγου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θυσία.

Όταν η είδηση έφτασε στη Θεσσαλονίκη, ο χρόνος πάγωσε. Επτά άνθρωποι, επτά ψυχές που ταξίδεψαν χιλιόμετρα μακριά για να βρεθούν δίπλα στην αγαπημένη τους ομάδα, θα καμαρώνουν τον ΠΑΟΚ από τη γειτονιά των Αγγέλων, παρέα με όσους μας άφησαν νωρίς.

Η απώλεια αυτή δεν αφορά μόνο τις οικογένειες των θυμάτων, αφορά κάθε σπίτι που έχει το έμβλημα του Δικέφαλου Αετού στον τοίχο του. Η «ασπρόμαυρη» οικογένεια ένιωσε έναν ακρωτηριασμό. Δεν ήταν απλώς οπαδοί, ήταν αδέλφια, φίλοι, συνοδοιπόροι σε μια διαδρομή που ξεκινά από την Τούμπα και φτάνει στα πέρατα του κόσμου.

Ο πόνος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι βουβός και ασήκωτος. Είναι το κενό στις κερκίδες, η σιωπή πριν από το σφύριγμα της έναρξης, τα κασκόλ που έμειναν ορφανά. Η Ρουμανία έγινε το σκηνικό μιας τραγωδίας που ήρθε να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των απωλειών που βιώνει ο ασπρόμαυρος  σύλλογος. 

Από την ίδρυσή του το 1926, ο ΠΑΟΚ πορεύεται με έναν σταυρό στον ώμο. Ως προσφυγικό σωματείο, κουβαλά τη μνήμη του ξεριζωμού, της απώλειας της πατρίδας και του βίαιου αποχωρισμού. Αυτή η αρχέγονη θλίψη φαίνεται πως στοίχειωσε την πορεία του, δημιουργώντας μια παράξενη, μεταφυσική σχέση με τον θάνατο.

Από τα Τέμπη μέχρι τη Ρουμανία, η ιστορία του ΠΑΟΚ είναι γεμάτη από ανθρώπους που «έφυγαν» υπηρετώντας την ιδέα της ομάδας. Είναι απώλειες που στερούνται λογικής. Γιατί να κόβεται το νήμα της ζωής ενός νέου ανθρώπου στον δρόμο για έναν αγώνα; Γιατί η χαρά της εκδρομής να μετατρέπεται σε μοιρολόι; Αυτά τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, τρέφοντας τη μελαγχολία που διακρίνει τον κόσμο του ΠΑΟΚ, αλλά ταυτόχρονα και το πείσμα του να μην ξεχνά.

Το μεγαλείο της οικογένειας του ΠΑΟΚ αναδεικνύεται σε αυτές τις μαύρες ώρες. Όταν ένας πονάει, πονούν όλοι. Το πένθος δεν είναι ατομικό, είναι συλλογικό. Η προσφυγική ρίζα έχει διδάξει στα μέλη αυτής της οικογένειας πώς να στηρίζουν ο ένας τον άλλον στα ερείπια.

Οι επτά οπαδοί που χάθηκαν στη Ρουμανία έγιναν σύμβολα. Δεν είναι πια ονόματα σε μια λίστα ατυχήματος, είναι μέρος της εικονογραφίας του συλλόγου. Η θλίψη μετατρέπεται σε χρέος. Το χρέος να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη τους, να ακούγονται τα ονόματά τους σε κάθε γήπεδο, να ξέρουν οι επόμενες γενιές πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο τίτλοι και γκολ, αλλά οι άνθρωποι που έδωσαν τη ζωή τους για αυτόν.

Η μοίρα του ΠΑΟΚ είναι να παλεύει πάντα με το «γιατί». Γιατί τόσος πόνος; Γιατί τόση αδικία; Ίσως γιατί αυτή η ομάδα δεν σχεδιάστηκε για τα εύκολα. Από το 1926 μέχρι σήμερα, κάθε απώλεια, όσο παράλογη κι αν είναι, ατσαλώνει τους δεσμούς αυτής της τεράστιας οικογένειας.

Οι επτά ψυχές που άφησαν την τελευταία τους πνοή στη Ρουμανία, θα ταξιδεύουν για πάντα μαζί με την ομάδα. Σε κάθε εκδρομή, σε κάθε παιχνίδι, θα είναι εκεί, αόρατοι προστάτες μιας ιδέας που δεν πεθαίνει ποτέ. Γιατί στον ΠΑΟΚ, ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μια πικρή υπενθύμιση πως αυτή η οικογένεια είναι φτιαγμένη από υλικά που αντέχουν στον χρόνο και στον πόνο.

Υπάρχουν ταξίδια που δεν τελειώνουν ποτέ. Υπάρχουν δρόμοι που, αντί να σε βγάλουν στον προορισμό σου, σε περνούν στην αιωνιότητα. Για την οικογένεια του ΠΑΟΚ, η Ρουμανία δεν είναι πια ένας γεωγραφικός προορισμός, αλλά ένας ανοιχτός λογαριασμός με τον πόνο και την αδικία.

Καλή αντάμωση…

https://www.sdna.gr/podosfairo/1395795_o-paok-poreyetai-me-ena-stayro-ston-omo