Τα… προσεχώς (μπορεί) να είναι διαφορετικά. Ο Νίκος Μοσχοβίτης γράφει για όσα έγιναν χθες στο Παλατάκι

 Δε μπορεί να θεωρηθεί περίεργο, σε αυτό το μομέντουμ, ότι αυτός ο ΠΑΟΚ, έχασε στην έδρα του από αυτόν τον Παναθηναϊκό. Η ομάδα που… ήπιε θάλασσα μερικά 24ωρα νωρίτερα στο Μπιλμπάο, θα ήταν θαύμα να κερδίσει έναν αντίπαλο με περίπου 10πλάσιο μπάτζετ, που έχει χτιστεί για να κατακτήσει τη Euroleague. Και σε ρόστερ 16 παικτών, εκ των οποίων οι 10 είναι ξένοι, δε λείπει κανένας Ναν, κανένας Μήτογλου, κανένας Ρογκαβόπουλος σε αγώνα πρωταθλήματος, μην κοροϊδευόμαστε.

Στο πρώτο ημίχρονο, η εικόνα θύμισε αρκετά Μπιλμπάο. Λάθη, μια ανεξήγητη βιασύνη στην επίθεση, πολλά θέματα στην άμυνα και βέβαια (επειδή όταν αντιμετωπίζεις έναν από τους δύο της Αθήνας πρέπει πάντα να το περιμένεις) μια διαιτητική-τριάδα, πιο… καμικάζι από τα συνηθισμένα.

Δεν έχει λίγα παιχνίδια ο ΠΑΟΚ φέτος που δικαιούται να φωνάζει. Αποκορύφωμα μέχρι χθες, ήταν εκείνο του Παλέ με τον Άρη, όταν κέρδισε με 39-11 βολές εναντίον του. Νομίζω ότι χθες, Πουρσανίδης, Καρπάνος και Μπακάλης (οι δύο τελευταίοι ήταν και στο Παλέ), ξεπέρασαν και αυτό το όριο. Γεμάτο ήταν το σημειωματάριο του παρατηρητή της ΚΕΔ, Δημήτρη Μπήτη, μετά το τέλος του αγώνα, κοίτα να δεις όμως, που πάλι είμαστε σίγουροι ότι δε θα γίνει τίποτα.

Ενδεικτικά, υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 φάσεις που τα λάθη εναντίον του ΠΑΟΚ είναι εξόφθαλμα, κορυφαίο νομίζω ήταν το μπρος-πίσω του Σλούκα στο τέλος, με τον Πουρσανίδη να είναι σε απόσταση λιγότερη του ενός μέτρου. Υπάρχουν περισσότερες από 10 που ο «Δικέφαλος του Βορρά» δικαιούται να φωνάζει και όταν αντιμετωπίζεις έναν αντίπαλο αυτού του επιπέδου, δε θέλεις και πολλά περισσότερα για να χάσεις με μεγάλη διαφορά και πάμε παρακάτω.

Είναι το ίδιο εκνευριστικό μοτίβο εδώ και χρόνια, με τους δύο «μεγάλους» που θέλουμε να πιστεύουμε, ότι δε θα αργήσει πολύ για να αλλάξει. Οι εκάστοτε διαιτητές, έχουν διαφορετικά κριτήρια από την αρχή του αγώνα, η ποιοτική απόσταση είναι δεδομένη, χτίζεται μια διαφορά και όταν φεύγει αρκετά, το παιχνίδι συνήθως καθαρίζει. Έλα, όμως, που ο ΠΑΟΚ χθες επέστρεψε και μάλιστα με ένα απίστευτο 31-12 στην τρίτη περίοδο; Οι «γκρι» έπρεπε να συνεχίσουν να τα βλέπουν όλα πράσινα, όπως και έκαναν, αλλά στο τελικό αποτέλεσμα, πέρα από την αδιαμφισβήτητη ποιότητα του Σλούκα, έπαιξαν ρόλο, τα πολλά λάθη και η αστοχία του ΠΑΟΚ στα κρίσιμα σημεία.

Όλα αυτή μαζί στη «ζυγαριά» βγάζουν το τελικό 69-74, το οποίο θα φανεί αν θα βοηθήσει αυτήν τη νέα ομάδα ή όχι. Και δεν είναι πολύ μακριά τα επόμενα παιχνίδια που είναι και must win. Την Τετάρτη στη Σλοβακία με τη Πριέβιτζα, το Σάββατο στη δύσκολη έδρα του ανεβασμένου και αλλαγμένου Πανιωνίου.

Έχει να κρατήσουμε κάποια θετικά, έχει και κάποια αρνητικά το χθεσινό παιχνίδι. Εμείς θα εστιάσουμε κυρίως στον Πάτρικ Μπέβερλι και τον Μπριν Ταϊρί. Ο πρώτος έκανε μια πολύ «γεμάτη» εμφάνιση και στις δύο πλευρές του παρκέ, με 14 πόντους (4/8 διπ., 2/4 τριπ., 4/7 βολές), 9 ριμπάουντ, 4 ασίστ για 2 λάθη, 2 κλεψίματα και 8 στο +/- στα 26:34 που έμεινε στο παρκέ. Ο δεύτερος, είχε 8 πόντους (4/7 διπ., 0/3 τριπ.), 5 ασίστ για 7 λάθη και -18 στο +/-.

Όπως έχουμε αναφέρει από την αρχή στο PAΟΚ24 on studio και δε σταματάμε να το κάνουμε ακόμα και μετά από μέτριες-κακές εμφανίσεις, μας αρέσει δε μας αρέσει ο Μπέβερλι, οφείλουμε τουλάχιστον να του δώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω, μετά από 10 μήνες αγωνιστικής απραξίας. Χθες, έδωσε πολλά, στο επόμενο μπορεί να δώσει λιγότερα, αλλά η καριέρα, η εμπειρία και τα χαρακτηριστικά του, αξίζουν μία πίστωση χρόνου από όλους μας.

Αντίστοιχα για τον Ταϊρί, κανείς δεν αμφισβητεί το επιθετικό του ταλέντο, αλλά είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο, ότι έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης στις αποφάσεις του. Δεν είναι τυχαίο ότι στο 31-12 του ΠΑΟΚ στην 3η περίοδο, ο Αμερικανός πάσαρε πολύ περισσότερο τη μπάλα από όσο εκτελούσε ο ίδιος. Στην 4η περίοδο έγινε το αντίστροφο με τα γνωστά αποτελέσματα. Ψάχνει κι αυτός την ισορροπία, την προσαρμογή στα νέα δεδομένα και δεν είναι περίεργο αυτό.

Πλέον το πρόγραμμα του ΠΑΟΚ μπαίνει ξανά σε non-stop mode, οπότε δεν έχει και πολύ νόημα να μένει στα προηγούμενα παιχνίδια του. Όπως το είπε και ο Κεν Μπάρλοου, που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο για ένα χαμόγελο και μια φωτογραφία αυτές τις μέρες που ήταν στη Θεσσαλονίκη. Win or learn. Πολύ σημαντικό το πρώτο, στη φάση που είναι τώρα ο ΠΑΟΚ, το δεύτερο φαίνεται εξίσου σημαντικό, στα δικά μας τα μάτια.

Υ.Γ.: Τα ζητήματα που μπορεί να υπάρχουν εδώ και καιρό, ανάμεσα στα στρατόπεδα που έχει χωριστεί, δυστυχώς, ο ΠΑΟΚ, δε λύνονται από εμάς. Και σίγουρα όχι από τις εκατέρωθεν «αυλές» που δημιουργούν όλο και περισσότερα, με διάφορες αφορμές…

Υ.Γ. 2: Αλήθεια δεν έχουν κουραστεί «συνάδελφοι» και συνάδελφοι, να γράφουν μανατζερικές ιστορίες για τον έναν και τον άλλο που τον θέλουν και καλά, ο ΠΑΟΚ και ο Άρης; Παιδιά τουλάχιστον κάντε λίγο υπομονή ως το καλοκαίρι, τι κάψα είναι αυτή από τώρα;

Υ.Γ. 3: Ε ρε τι έχει να γίνει το καλοκαίρι με τους Έλληνες παίκτες…

Υ.Γ. 4: Είναι πραγματικά φοβερό, να ζεις στη Θεσσαλονίκη, να ξέρουν όλοι τι γίνεται και ενώ πράγματι, να είσαι ένας από τους πιο έμπειρους και καλούς διαιτητές, να έχεις επιλέξει έτσι εξόφθαλμα, ένα μονοπάτι γεμάτο… πράσινο. Κρίμα.

https://www.paok24.com/mpasket/597789/ta-prosechos-mporei-na-einai-diaforetika/