Και ποτέ να μην τα παρατάς...Οι ιστορίες των παιδιών του ΠΑΟΚ, και ο Γιάννης Μιχαηλίδης ανήκει αναμφίβολα σε αυτούς, δεν είναι πάντα γεμάτες λάμψη ή αστερόσκονη. Μπορεί να περνούν και σπουδαία μηνύματα. Μηνύματα αφοσίωσης, επιμονής και πίστης στον εαυτό σου. Ιστορίες που διδάσκουν, εμπνέουν και κρύβουν αγώνες.

 Ο Κωνσταντέλιας, ο Μύθου, ο Μοναστηρλής. Παιδιά... δικά του. Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στο ίδιο οικοσύστημα. Παιδιά από χρυσάφι. Και δίπλα τους ο Ζαφείρης, ο Γιακουμάκης, ο Τσιφτσής. Έλληνες ποδοσφαιριστές που ήρθαν σε ένα ήδη δομημένο σύνολο και «κούμπωσαν» ιδανικά. Παιδιά που ζουν κάτω από τους προβολείς. Τα γκολ, οι ασίστ, οι στιγμές που γράφονται στο φύλλο αγώνα. Αυτά που σου δίνουν νίκες, βαθμούς, πρωτοσέλιδα.

Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, έχουν ειπωθεί, ακουστεί και γραφτεί ελάχιστα για τον Γιάννη Μιχαηλίδη. Ένα ακόμη παιδί «δικό του». Ίσως από τους λίγους που δοκιμάστηκαν περισσότερο από όλους. Που έπεσαν και χρειάστηκε να σηκωθούν μόνοι τους. Που αμφισβητήθηκαν, τραυματίστηκαν, έμειναν εκτός και ξαναμπήκαν με σκληρή δουλειά. 

Σήμερα, μέσα σε μια άμυνα με διάφορα πρόσωπα και προφανώς σκαμπανεβάσματα, φαντάζει ως η Νο1 αξιόπιστη λύση στα μετόπισθεν. Ο Κεντζιόρα, ο Λόβρεν, ο Βολιάκο. Όμως στο τέλος της ημέρας, το όνομα που δεσπόζει στο κέντρο της άμυνας του ΠΑΟΚ είναι του Γιάννη Μιχαηλίδη.

Όχι μόνο γιατί μαρκάρει. Αλλά γιατί διαβάζει το παιχνίδι, γιατί ξέρει πότε να βγει μπροστά, πότε να μείνει, πότε να βγάλει την πρώτη πάσα. Είναι ο αμυντικός που επιτρέπει στον ΠΑΟΚ να χτίσει από πίσω. Που κρατά τις σωστές αποστάσεις. Που κάνει την άμυνα λειτουργικό κομμάτι της ανάπτυξης.

Ίσως και να χρειάστηκε να λείψει εκείνον τον ενάμιση μήνα του Δεκεμβρίου για να το εμπεδώσουν όλοι. Για να φανεί καθαρά πως με τον Γιάννη Μιχαηλίδη στη σύνθεσή του, το παιχνίδι του ΠΑΟΚ προσεγγίζει με ακρίβεια το στυλ του Ραζβάν Λουτσέσκου. Ένα παιχνίδι ελεγχόμενο, ισορροπημένο.

Σε μία αποστροφή του λόγου του, ο Ρουμάνος τεχνικός είχε σημειώσει χαρακτηριστικά πως ο Γιαννιτσιώτης στόπερ «έχει φτάσει σε ένα κορυφαίο επίπεδο». Δεν είπε κάτι άλλο. Χρειάστηκε μερικές μόνο λέξεις για να αποτυπώσει ακριβώς αυτήν την εξέλιξη, απόρροια της σκληρής δουλειάς από τον «Μίχα». Ενδεχομένως και μία δημόσια αναγνώριση από τον «στρατηγό» που έζησε από πρώτο χέρι όλη αυτήν την διαδρομή... Οι συμπαίκτες του το πήγαν ένα βήμα παρακάτω, ο Καμαρά τον προσφώνησε «Gianni Maldini», άναψε το σπίρτο και σύντομα όλοι μπήκαν στο παιχνίδι. 

Κι όλα αυτά έχουν τη δική τους γοητεία. Μπορούν να γεμίσουν σελίδες και να δείξουν στον «Μίχα» ότι, επικοινωνιακά τουλάχιστον, υπάρχει και η ωραία πλευρά του νομίσματος. Εκείνος, όμως, είχε ήδη γνωρίσει την άλλη και επέλεξε συνειδητά να απέχει για όσο το είχε ανάγκη. 

Στο τέλος της ημέρας, όμως, η ιστορία του Μιχαηλίδη δεν γράφεται στα social media. Αυτά είναι απλώς μια αναφορά σε μια δοκιμασία που τον έκανε πιο δυνατό και, σίγουρα, πιο περήφανο όσον αφορά εκείνους για τους οποίους έδωσε όρκο ότι θα παλεύει για πάντα. Η ιστορία του είναι η ζωντανή απόδειξη ότι μπορείς να πέσεις, αλλά η ζωή σου δίνει πάντα την ευκαιρία να σηκωθείς, να παλέψεις ξανά και να την αρπάξεις από τα μαλλιά.

Και ο Γιάννης έκανε ακριβώς αυτό...

https://www.sdna.gr/podosfairo/1391133_kai-pote-na-min-ta-paratas