Ο… σίφουνας ΠΑΟΚ και το φιάσκο της Παρασκευής.Σε μεγάλα κέφια ο ΠΑΟΚ, μετέτρεψε την ποδοσφαιρική κόντρα με τον Παναιτωλικό σε παράσταση για ένα ρόλο. Παρά την φιλότιμη προσπάθεια της ομάδας του Αγρινίου, ο Δικέφαλος κυριάρχησε απόλυτα στον αγωνιστικό χώρο, από το ξεκίνημα του αγώνα. Γράφει ο Κώστας Βασιλόπουλος

 Η πίεση που άσκησε ο ΠΑΟΚ με το καλημέρα, δεν άφησε περιθώρια στον Παναιτωλικό που απλά καθυστερούσε το… μοιραίο. Το πρώτο γκολ με κεφαλιά στην ποδοσφαιρική καριέρα του Γιάννη Κωνσταντέλια, άνοιξε το δρόμο για μια άνετη νίκη, αποτέλεσμα μιας πειστικής εμφάνισης.

Εκτός από τον κεφάτο Κωνσταντέλια που προκαλεί χαμόγελα με τις εμφανίσεις του σε συμπαίκτες, τεχνική ηγεσία και φιλάθλους, είδαμε πόσο πολύ αναβαθμίζει τη μεσαία γραμμή του ΠΑΟΚ, η παρουσία του Χρήστου Ζαφείρη. Ο διεθνής μέσος, στο ντεμπούτο του στο βασικό σχήμα (είχε αγωνιστεί για 20’ στο παιχνίδι Κυπέλλου με τον Ατρόμητο στην Τούμπα), μας έδειξε τι σημαίνει ένα σύγχρονο χαφ με χαρακτηριστικά, την ταχύτητα, την ενέργεια και την ευχέρεια να παίζει box to box, με άνεση που προκαλεί ενθουσιασμό στους φίλους και πανικό στους αντιπάλους.

Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Ζαφείρη και οι παραστάσεις που κουβαλά παρά το νεαρό της ηλικίας του, θα τον βοηθήσουν να «δέσει» γρήγορα με το υπόλοιπο σύνολο, δικαιώνοντας την απόφαση του Ιβάν Σαββίδη να δαπανήσει ένα τεράστιο –για τα δεδομένα ομάδας που δεν αγωνίζεται στο Champions League- ποσό, προκειμένου να τον φέρει στην Τούμπα.

Η επιστροφή των παικτών που αντιμετώπιζαν προβλήματα τραυματισμών, γέμισε το ασπρόμαυρο ρόστερ, προσφέροντας στην τεχνική ηγεσία, την «πολυτέλεια» των επιλογών που είναι αλήθεια ότι έλειψε στα τελευταία παιχνίδια του 2025. Εξ ου και τα χαμόγελα ικανοποίησης του Ραζβάν Λουτσέσκου, μετά το τέλος του αγώνα.

Ο κόουτς ξέρει καλύτερα από τον καθένα, πως ένας γεμάτος από παίκτες ΠΑΟΚ, μπορεί να ανταποκριθεί σε κάθε πρόκληση σε τρεις διοργανώσεις, ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας κάθε αγώνα.

Το… πάρτι στης... Παναγιώτας, αποτελεί κατά την εκτίμηση μου, ταφόπλακα στα όνειρα όσων θεωρούσαν πως μπορούσαν να επιστρέψουν το Ελληνικό ποδόσφαιρο στην «κόλαση» της παράγκας.

Η συμμαχία Ολυμπιακού – ΑΕΚ, υπό τις οδηγίες του Γιάννη Παπαδόπουλου που οργάνωσε την απόπειρα να επιστρέψει το ποδόσφαιρο στον Μεσαίωνα, συγκέντρωσε 8 προέδρους Ενώσεων που προφανώς δεν είχαν επιλογή. Αν είχαν, είμαι σίγουρος ότι δεν θα συνέδεαν το όνομα τους και το όνομα των Ενώσεων που εκπροσωπούν, με το φιάσκο της Παρασκευής.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ενώσεων, γύρισαν την πλάτη σε όσους ονειρεύονται εποχές που το παρασκήνιο κρατούσε τους προέδρους, ομήρους των ορέξεων του. Την ίδια ακριβώς άποψη εκφράζουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία και οι Έλληνες διαιτητές που δικαίως παρακολουθούν τις εξελίξεις με αγωνία, καθώς ξέρουν καλά, που θα οδηγηθούν οι ίδιοι και το ποδόσφαιρο, σε περίπτωση που το σχέδιο άλωσης της ΕΠΟ (ανέφικτο όπως αποδείχθηκε και την Παρασκευή) έβρισκε έδαφος.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο, είναι τι προκάλεσε την παρουσία του Μάριου Ηλιόπουλου που υπερασπίζεται το «ευ αγωνίζεσθαι», σε μια παρασκηνιακή συνάντηση που οργάνωσε ο πρώην υπάλληλος της ΑΕΚ και νυν του Ολυμπιακού, Γιάννης Παπαδόπουλος.

Όταν μάλιστα οι ρεπόρτερ της ΑΕΚ, υποστήριζαν με πάθος τις προηγούμενες ημέρες, πως οι πρόεδροι των Ενώσεων που ανήκουν στη σφαίρα επιρροής των «κιτρινόμαυρων» και είχαν την πρόθεση να παραβρεθούν στο δείπνο της παρακμής, θα εκπροσωπούσαν τον εαυτό τους και όχι την ΑΕΚ. Η παρουσία του Μάριου Ηλιόπουλου, φαντάζομαι πως ανέτρεψε το αφήγημα και εξέθεσε ακόμα περισσότερο τον οργανισμό τους. Η συμπόρευση ΑΕΚ - ΟΣΦΠ, είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Το φιάσκο της Παρασκευής, αποτελεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, δεν έχουν καμία μα καμία πρόθεση να γίνουν πιόνια ανθρώπων που θέλουν να τους χρησιμοποιήσουν για να οδηγήσουν το ποδόσφαιρο σε σκοτεινές εποχές που όλοι θυμόμαστε με αηδία.

Σε μια σοβαρή χώρα (μακάρι να αποδειχθεί ότι ζούμε σε μια τέτοια), οι εξελίξεις που δρομολογήθηκαν την τελευταία εβδομάδα και φυσικά η συγκέντρωση – φιάσκο, θα προκαλούσαν την παρέμβαση της δικαιοσύνης. Οι λειτουργοί της δικαιοσύνης θεωρώ πως δικαιολογημένα θα είχαν απορίες, ως προς τον τρόπο οργάνωσης, το σκοπό και το αποτέλεσμα της συγκεντρωσούλας των νοσταλγών του παρελθόντος.

Πως μπορεί κάποιος να θέλει να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον πατέρα και τον υιό Σπάθα, με ξεπερνά. Προφανώς μπρος στα… κάλλη, τι είναι ο πόνος… 

https://www.sdna.gr/podosfairo/1389000_o-sifoynas-paok-kai-fiasko-tis-paraskeyis