Ενα «flash back» που εξηγεί τα πάντα για το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ. Ο Σταύρος Σουντουλίδης κάνει ένα γρήγορο «flash back» και θυμάται όλα όσα προηγήθηκαν μέχρι τη σημερινή ιστορική μέρα για τον ΠΑΟΚ και το νέο γήπεδο στην Τούμπα.
Υπάρχουν ημερομηνίες γεμάτες βάρος. Αξία. Ιστορία. Η 26η Ιανουαρίου 2026 είναι μία από αυτές. Γιατί, κυρίως, η υπογραφή του μνημονίου συναντίληψης (MoU) μεταξύ ΑΣ, ΠΑΕ ΠΑΟΚ και της εταιρείας ειδικού σκοπού, «Φωλιά Δικέφαλου Αετού», έκλεισε έναν κύκλο που απείλησε να πληγώσει σύσσωμη την «ασπρόμαυρη» οικογένεια από μέσα – και άνοιξε έναν άλλον, ίσως τον πιο καθοριστικό πριν από τα 100 του χρόνια.
Η σημερινή μέρα δεν γεννήθηκε ξαφνικά. Δεν είναι προϊόν μιας απλής υπογραφής, ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας σύμπτωσης. Είναι το τέλος –και ταυτόχρονα η αρχή– μιας διαδρομής που κράτησε μήνες και δοκίμασε τον ΠΑΟΚ όσο λίγες φορές στο παρελθόν του. Για να φτάσουμε εδώ, έπρεπε πρώτα να περάσουμε από την ένταση, την αμφιβολία, τον φόβο του διχασμού και τελικά από την αυτογνωσία.
Το όνειρο πέρασε οριστικά από την αβεβαιότητα στη δέσμευση γι’ αυτό και η σημερινή μέρα μοιάζει να είναι η πιο σημαντική μέχρι την επόμενη. Κακά τα ψέματα για να φτάσει ο σύλλογος στην υπογραφή του μνημονίου συναντίληψης, έπρεπε πρώτα να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Για μήνες ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να περπατάει πάνω «σε τεντωμένο σκοινί». Το νέο γήπεδο στην Τούμπα δεν ήταν απλώς ένα έργο υποδομής· ήταν το επίκεντρο μιας σύγκρουσης που έφερνε στην επιφάνεια φόβους, καχυποψίες και έναν επικίνδυνο διχασμό. Όλοι μιλούσαν για το γήπεδο, λίγοι όμως μιλούσαν για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ. Για το τι σημαίνει «σπίτι» για έναν σύλλογο που γεννήθηκε από προσφυγιά, που μεγάλωσε μέσα στη δυσπιστία και έμαθε να επιβιώνει μόνο όταν ήταν ενωμένος.
Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της 16ης Ιουνίου
Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της 16ης Ιουνίου. Η ανακοίνωση του ΑΣ ΠΑΟΚ ότι προχωρά σε συμφωνία με τον Αριστοτέλης Μυστακίδης για την κατασκευή της Νέας Τούμπας έπεσε σαν βόμβα. Όχι μόνο γιατί εμφανιζόταν ξαφνικά ένας νέος επενδυτής, αλλά γιατί η απόφαση παρουσιαζόταν ως ειλημμένη, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση ή συναίνεση της ΠΑΕ. Μέσα σε λίγες ώρες, ολόκληρος ο «ασπρόμαυρος» κόσμος ζούσε ξανά ένα γνώριμο συναίσθημα: σύγχυση. Το ερώτημα ήταν απλό και ταυτόχρονα εκρηκτικό: ποιος θα χτίσει το νέο σπίτι του ΠΑΟΚ;
Η απάντηση ήρθε την επόμενη κιόλας μέρα. Στις 17 Ιουνίου, ο Ιβάν Σαββίδης τοποθετήθηκε δημόσια, με λόγο καθαρό και προσωπικό. Μίλησε για αιφνιδιασμό, για έλλειψη ενημέρωσης, αλλά κυρίως για κάτι βαθύτερο: για τη διαδρομή του στον ΠΑΟΚ και για την υπόσχεση της Νέας Τούμπας, την οποία –όπως τόνισε– δεν εγκατέλειψε ποτέ. Από εκείνη τη στιγμή, το θέμα έπαψε να είναι τεχνικό. Έγινε υπαρξιακό.
Οι επόμενες ημέρες έφεραν τη ρήξη. Η σχέση του Σαββίδη με τον τότε πρόεδρο του ΑΣ, Θανάση Κατσαρή, έφτασε σε οριακό σημείο. Η παραίτηση Κατσαρή έκλεισε ένα κεφάλαιο, αλλά δεν έκλεισε την πληγή. Αντίθετα, το καλοκαίρι άνοιξε με δύο παράλληλους κόσμους: από τη μία η ΠΑΕ, που μιλούσε για άμεση έναρξη του έργου στα 100 χρόνια και ολοκλήρωση σε τρία χρόνια, και από την άλλη ο ΑΣ, που ζητούσε χρόνο, εγγυήσεις και proof of funds. Στο ενδιάμεσο, η επιστολή Μυστακίδη με τα 250 εκατ. ευρώ ανέβαζε κι άλλο την πίεση. Ο ΠΑΟΚ βρισκόταν στο σταυροδρόμι των εκατομμυρίων και των ονείρων.
Ενα καλοκαίρι γεμάτο ένταση
Η 29η Ιουλίου ήταν η πρώτη πραγματικά δύσκολη νύχτα. Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΑΣ κράτησε μέχρι τα ξημερώματα. Μέλη που δεν είχαν καν διαβάσει το μνημόνιο, αιτήματα για περισσότερο χρόνο, μια αίσθηση ακινησίας. Το ίδιο πρωινό, ο ΑΣ εξέδωσε ανακοίνωση δίνοντας προτεραιότητα στον Σαββίδη, αλλά με όρους που η ΠΑΕ χαρακτήρισε αδιέξοδους. Λίγες ώρες αργότερα, η ΠΑΕ δημοσιοποίησε το δικό της μνημόνιο. Το χάσμα ήταν πλέον δημόσιο.
Ο Αύγουστος κύλησε με συνεντεύξεις, τοποθετήσεις και μια έντονη συζήτηση για το ποιος πραγματικά θέλει τη Νέα Τούμπα και ποιος όχι. Η συνέντευξη Τύπου της 11ης Αυγούστου ξεκαθάρισε κάτι σημαντικό: ο ΑΣ αναγνώριζε το «ηθικό προβάδισμα» του Σαββίδη, αλλά ζητούσε σαφή χρονοδιαγράμματα και εγγυήσεις. Η ΠΑΕ απαντούσε ότι χωρίς υπογραφή, χρονοδιάγραμμα δεν μπορεί να υπάρξει. Δύο λογικές που δεν συναντιούνταν ακόμη.
Το φθινόπωρο έφερε κόπωση αλλά και ωρίμανση. Τον Σεπτέμβριο παραδόθηκαν οι προτάσεις της τεχνοκρατικής επιτροπής. Τον Οκτώβριο, η υπόθεση βρέθηκε ξανά «σε τεντωμένο σκοινί». Συμβούλια που δεν ολοκληρώνονταν, ψηφοφορίες που διακόπτονταν, δημόσιες αντιπαραθέσεις για όρους και ρήτρες. Μέχρι που, τα ξημερώματα της 23ης Οκτωβρίου, έγινε το πρώτο καθοριστικό βήμα: εγκρίθηκε μνημόνιο χωρίς τελεσίγραφα και χωρίς proof of funds. Ο δρόμος για τον Σαββίδη άνοιξε ξανά, αυτή τη φορά θεσμικά.
Από εκεί και πέρα, η ιστορία άλλαξε ρυθμό. Στις 20 Νοεμβρίου, ο ΑΣ ΠΑΟΚ ενέκρινε ομόφωνα το μνημόνιο της ΠΑΕ. Ήταν η πρώτη φορά μετά από μήνες που ο «Δικέφαλος» έμοιαζε πραγματικά ενωμένος. Λίγο αργότερα, συστάθηκε η εταιρεία ειδικού σκοπού με το όνομα «Φωλιά Δικέφαλου Αετού», μια ονομασία που συμπύκνωνε το όραμα: το νέο σπίτι, το καταφύγιο, η έδρα.
Ο Ιανουάριος έφερε την επιβεβαίωση. Με τη σύσταση της SPV και τις τελευταίες τεχνικές κινήσεις, όλα ήταν πλέον έτοιμα για το τελικό βήμα. Και στις 26 Ιανουαρίου 2026, η υπογραφή του μνημονίου συναντίληψης έκλεισε οριστικά έναν κύκλο αβεβαιότητας επτά μηνών.
Οι επόμενες κινήσεις
Η επόμενη μέρα δεν έχει συνθήματα. Έχει δουλειά. Οικοδομικές άδειες, αρχαιολογία, μελέτες, συναντήσεις με Περιφέρεια και Δήμο. Είναι η λιγότερο θεαματική φάση, αλλά η πιο ουσιαστική. Εκεί όπου τα όνειρα δοκιμάζονται από την πραγματικότητα. Με μία, όμως, κρίσιμη διαφορά: αυτή τη φορά ο ΠΑΟΚ δεν είναι διχασμένος.
Η Νέα Τούμπα δεν είναι πια μια ιδέα που χωρίζει. Είναι ένα σχέδιο που ενώνει. Και αυτή, ίσως, να είναι η μεγαλύτερη νίκη πριν από την επόμενη. Γιατί ο ΠΑΟΚ, όταν βαδίζει ενωμένος, ξέρει να φτάνει εκεί που του αξίζει.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Ιανουαρίου 26, 2026
Rating:
.png)
