Λουτσέσκου mentality...Όσο οι παίκτες του λυσσάνε για κάθε μπάλα, ο Ραζβαν μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος...
Ήταν μία ασήμαντη στιγμή στην οικονομία της βραδιάς. Δεν θα τη βρει κανείς στα highlights.
Πρακτικά, είναι ως μη γενόμενη φάση.
Σαν να μην συνέβη ποτέ.
Συνέβη όμως. Και σημειολογικά... φωτογραφίζει το αγωνιστικό μομέντουμ στο οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο ΠΑΟΚ.
Με το σκορ στο 0-3, ο Παναιτωλικός, βρίσκει λίγο χώρο να αναπνεύσει. Να παίξει κι αυτός. Να δείξει κάτι.
Ανεβάζει αρκετούς παίκτες στο τελευταίο τρίτο και βρίσκει μία χαραμάδα για να βγάλει καθαρό τετ-α-τετ.
Η υποψία οφσάιντ υπάρχει από την πρώτη στιγμή, μα κανείς δεν σταματά αν δεν δει υψωμένη σημαία.
Ο Άλεξιτς τσιμπάει γλυκά την μπάλα που αρχίζει να παίρνει τροχιά προς την εστία, το γκολ μοιάζει σίγουρο.
Όμως, όχι...
Ο τύπος με το 14, τρέχει διαγώνια το γήπεδο, σπριντάρει σαν να μην υπάρχει αύριο, από δεξιός εξτρέμ γίνεται τελευταίος παίκτης και με ακροβατικό τρόπο καταφέρνει να την απομακρύνει.
Αντί για την μπάλα, μπαίνει ο ίδιος μες τα δίχτυα, με την φόρμα που έχει, πάει να ξηλώσει την εστία, να τα πάρει όλα παραμάζωμα.
Όλα αυτά στο 0-3!
Για να γλιτώσει ένα γκολ, που πιθανώς να μην έκρινε τίποτα.
Από έναν παίκτη που δεν έχει τίποτα να αποδείξει.
Ή μάλλον έχει. Είναι ο αρχηγός. Και ως αρχηγός, αυτός οφείλει να δίνει το παράδειγμα, το ύφος, τον τόνο, την νοοτροπία μες το γήπεδο.
Η κορυφαία στιγμή του Αντρίγια Ζίβκοβιτς στο Αγρίνιο δεν ήταν κάποια περίτεχνη ντρίμπλα, ένα γκολ ή κάποια ασίστ, αλλά η συνεισφορά του σε μία φάση που είναι ως μη γενόμενη!
Η αυτοθυσία του για να σώσει την εστία της ομάδας του, να θυσιαστεί για το καλό της, σε ένα σχεδόν τελειωμένο ματς.
Εκτός από την νοοτροπία, ο Αντρίγια είχε και τα φρέσκα πόδια για να το κάνει. Κι όταν ο ΠΑΟΚ είναι φρέσκος, πλήρης, υγιής είναι πιθανώς η ελληνική ομάδα με το μεγαλύτερο ποιοτικό ταβάνι στο γήπεδο.
Η ομάδα που στην καλή της μέρα -και είναι συχνές αυτές- θα αποσπάσει, άλλοτε το δειλό κι άλλοτε το ηχηρό χειροκρότημα της αντίπαλης εξέδρας.
Ο δείκτης που δείχνει ότι ο ΠΑΟΚ είναι καλά, δεν είναι ούτε τα τρία γκολ που έβαλε, ούτε οι τελικές που δημιούργησε, ούτε τα Xgoals, ούτε τίποτα. Μπροστά, σχεδόν πάντα, την βρίσκει την άκρη του.
Είναι τα νούμερα του αντιπάλου. Ο τρόπος που τον ακύρωσε. Ο τρόπος που τον περιόρισε σε παθητικό ρόλο.
Ο βαθμός της αμυντικής ασφάλειας που έβγαλε στο γήπεδο.
Περίπου στα μέσα του πρώτου μέρους και με το σκορ στο 0-1, ο Παναιτωλικός βρήκε ίσως την μοναδική στιγμή του στο επιθετικό τρανζίσιον, παίζοντας στην πλάτη της άμυνας και στοχεύοντας την πλάτη του Ράχμαν Μπάμπα.
Η κόντρα είχε εξαιρετικές προοπτικές, η παράλληλη σέντρα έγινε όπως έπρεπε, όλα μύριζαν κίνδυνο.
Οι δύο στόπερ ήταν εκτός εμβέλειας της φάσης, όμως ο Τζόντζο Κένι -ίσως στο πιο μεστό, το πιο γεμάτο του παιχνίδι με τον Δικέφαλο- με τρομερό σπριντ έκανε υποδειγματικά την διαγώνια κάλυψη και έσβησε εν τη γεννέσει της μία φάση που θα μπορούσε να φέρει την ισοφάριση.
Όσο ο ΠΑΟΚ έχει τέτοια αμυντική συμπεριφορά, όσο οι παίκτες του έχουν τέτοιες ανασταλτικές αντιδράσεις -ειδικά στο τρανζίσιον- όσο εμφανίζεται στο γήπεδο ένα τέτοιο αμυντικό φίλτρο, τότε ο Λουτσέσκου θα έχει κάθε λόγο να χαμογελά.
Στο τελευταίο ημίωρο, ο πανέξυπνος Ρουμάνος πάτησε τεχνητά φρένο, τράβηξε και χειρόφρενο, όχι μόνο για εξοικονόμηση δυνάμεων ενόψει του προημιτελικού με τον Ολυμπιακό, αλλά γιατί ξέρει και κάτι άλλο.
Το πιο επικίνδυνο για μία ομάδα είναι να ερωτευτεί το είδωλο της στον καθρέφτη...
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Ιανουαρίου 12, 2026
Rating:
