Ενα 0-0 που δεν αλλάζει τον πραγματικό στόχο του ΠΑΟΚ. Το πραγματικό διακύβευμα της σεζόν για τον ΠΑΟΚ βρίσκεται στην Τούμπα, στο Κύπελλο, στα ντέρμπι και στις λεπτομέρειες που κρίνουν τίτλους. Ο Σταύρος Σουντουλίδης γράφει.

 Υπάρχουν 0-0 που σε πληγώνουν και 0-0 που απλώς σου θυμίζουν πού βρίσκεσαι. Το χθεσινό στο «Κλεάνθης Βικελίδης» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι γιατί ήταν καλό αποτέλεσμα – δεν ήταν. Αλλά γιατί, στο συγκεκριμένο γήπεδο, απέναντι στον συγκεκριμένο αντίπαλο, αυτό το σκορ είναι σχεδόν… παράδοση. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν το 17ο 0-0 σε 67 αναμετρήσεις με γηπεδούχο τον Άρη. Δεκαεπτά «λευκές ισοπαλίες». Κάτι σαν… άγραφη συμφωνία της ιστορίας.

Ο ΠΑΟΚ έφυγε με έναν βαθμό από το γειτονικό Χαριλάου, όμως το χθεσινό «clasico» της πόλης πρέπει πολύ γρήγορα να μπει στο συρτάρι. Όχι να ξεχαστεί με την έννοια της αδιαφορίας, αλλά να αρχειοθετηθεί σωστά. Γιατί, όλοι το ξέρουν, ο πραγματικά σημαντικός αγώνας είναι μπροστά. Την Τετάρτη (11/2), στις 20:30, στην Τούμπα. Η ρεβάνς του κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό. Εκεί όπου δεν χωρούν ούτε αναλύσεις, ούτε «ναι μεν αλλά». Εκεί όπου, όπως είπε ο Λουτσέσκου, «αυτός ο αγώνας σε οδηγεί στον τελικό και σε τρόπαιο».

Σε αυτή τη φάση της σεζόν, ο «Δικέφαλος» δεν έχει περιθώρια για συναισθηματισμούς. Ούτε για αυτομαστίγωμα. Πρέπει να γυρίσει σελίδα γρήγορα και να κοιτάξει το επόμενο ματς. Το Κύπελλο είναι εκεί. Ο τελικός είναι εκεί. Και αυτό αλλάζει όλη την ιεράρχηση.

Στο πρωτάθλημα –που το θέλει όσο κανένας άλλος και, αν μιλήσουμε καθαρά ποδοσφαιρικά, ίσως και να το αξίζει βάσει εικόνας– όλα θα κριθούν στις λεπτομέρειες. Στα ντέρμπι. Στα play off. Στα ματς που δεν θα έχεις δικαιολογία. Το να πας τελικό Κυπέλλου και να κερδίσεις την ΑΕΚ την ερχόμενη Κυριακή (15/2) στην Τούμπα, θα είναι επιτυχία, δεν θα είναι απώλεια. Απώλεια θα είναι αν στραβώσει η κατάσταση σε ματς τύπου Λάρισα και Κηφισιά εκτός έδρας. Εκεί χάνονται τίτλοι.

Έμειναν 13 ματς μέχρι το φινάλε για τον ΠΑΟΚ. Οκτώ από αυτά ντέρμπι. Με ένα ματς λιγότερο, είναι μόλις τρεις βαθμούς από την κορυφή. Όχι θεωρητικά. Πραγματικά.

Το χθεσινό παιχνίδι με τον Άρη –που πάντα έχει στόχο τα ματς με τον ΠΑΟΚ, όπως είπε ο Λουτσέσκου– μπορεί στο τέλος της διαδρομής να αποδειχθεί το πιο ανώδυνο «κακό» αποτέλεσμα. Γιατί δεν το κέρδισε; Παρότι είχε τον απόλυτο έλεγχο; Γιατί εμφάνισε ξανά τα ίδια κακά συμπτώματα: αναποφασιστικότητα στην τελική προσπάθεια. Έλλειψη πίστης. Κακές επιλογές μπροστά στην εστία. Και έναν αντίπαλο τερματοφύλακα σε καλή βραδιά, που στις καθυστερήσεις στέρησε από τον Πέλκα ίσως το γκολ-highlight της καριέρας του.

Για να μην μακρηγορούμε, ο Ντεσπόντοφ όφειλε να τελειώσει τη φάση με το ανεπανάληπτο τετ α τετ στο πρώτο ημίχρονο και να τελειώσει εκεί τη σεμνή τελετή. Δεν το έκανε. Και αυτά, σε αυτό το επίπεδο, τα πληρώνεις.

Σημαντική παράμετρος πριν από το ματς ήταν το πώς θα εμφανιστεί ο «Δικέφαλος» μεσοεπιθετικά, με τόσες μαζεμένες απουσίες. Κακά τα ψέματα, αποδείχθηκε και χθες: χωρίς Κωνσταντέλια και Μεϊτέ, η ομάδα χάνει δημιουργία. Χάνει όμως και κάτι πιο ύπουλο: την ηρεμία στον άξονα.

Στη χειρότερη χρονική στιγμή, οι «ασπρόμαυροι» έχουν απώλειες στο συγκεκριμένο κομμάτι του γηπέδου: Έξω οι Κωνσταντέλιας, Ιβανούσετς, Μεϊτέ, Χατσίδης και τώρα αγωνία για τον Ντεσπόντοφ, που ένιωσε τράβηγμα στον δικέφαλο. Θα φανεί άμεσα αν απέφυγε τα χειρότερα. Όμως έτσι είναι όταν παίζεις σε τρεις διοργανώσεις. Έτσι είναι όταν είσαι μέσα σε όλα.

Ο ΠΑΟΚ παραμένει μέσα και στους τρεις στόχους. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Το rotation ήταν αναγκαστικό. Και, στο κάτω κάτω, χθες ήταν η πρώτη φορά μετά τις 14 Δεκεμβρίου που έμεινε στο μηδέν, έπειτα από δέκα σερί ματς με γκολ.

Το 0-0 στο Χαριλάου δεν είναι λόγος πανικού. Είναι απλώς ένα σημάδι. Ότι τώρα αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα. Και εκεί θα φανεί ποιος είναι έτοιμος να τα πάρει όλα.

https://www.gazzetta.gr/football/superleague/2514532/ena-0-0-poy-den-allazei-ton-pragmatiko-stoho-toy-paok