Χόρχε Σάντσες: Με... ζούγκλα στην πλάτη ο νοσταλγός της ξενιτιάς (vids). Από τις βόλτες με τα πόνι στο Τορεόν μέχρι την Τούμπα ο 28χρονος Μεξικανός μπακ έκανε πολλά χιλιόμετρα γεμάτα ασήμι και ανταγωνισμό.
Μια από τις πιο συνηθισμένες δικαιολογίες που επικαλούνται οι ποδοσφαιριστές, που συμφωνούν με ομάδα της χώρας τους, είναι ότι τους έλειψε η πατρίδα, εκεί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Υπάρχουν και ελάχιστοι που λένε ότι τους έλειψε η ξενιτιά! Και ο Χόρχε Σάντσες, το νέο απόκτημα του ΠΑΟΚ για τη θέση του δεξιού μπακ, είναι ένας απ’ αυτούς τους ελάχιστους.
«Ο Σάντσες επιστρέφει στην Ευρώπη». Έτσι παρουσίασαν τα μεξικανικά ΜΜΕ τη συμφωνία του 28χρονου μπακ με τον ΠΑΟΚ. Όχι «φεύγει πάλι για την Ευρώπη», που θα ήταν και το πιο λογικό. Δεν ήταν μια αυθαιρεσία, αλλά κάτι που έβγαινε από τις δικές του δηλώσεις. Το ποδόσφαιρο στο Μεξικό είναι δημοφιλέστατο, αλλά δεν έχει την αίγλη της Ευρώπης και κυρίως των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, όπου ο Σάντσες επιθυμεί να διακριθεί.
Την καριέρα του τη βλέπει σαν μια διαρκή πρόκληση. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού γεννήθηκε και μεγάλωσε στην κατ’ εξοχήν πόλη των προκλήσεων: Η Τορεόν, στην βόρεια μεξικανική πολιτεία της Κοαχουίλα, είναι γνωστή σε όλη τη λατινική Αμερική ως «la ciudad de grandes esfuerzos», η πόλη των μεγάλων προσπαθειών. Μια πόλη με μόλις έναν αιώνα ζωής και κάτι (θεμελιώθηκε το 1907), που βασίστηκε στο πείσμα των πρώτων της κατοίκων. Οι οποίοι έσκαψαν βαθιά πηγάδια για να βρουν νερό και μετέτρεψαν μια ερημική περιοχή με άμμο και κάκτους σε αρδεύσιμα κτήματα με βαμβάκι και μεγάλα ράντσα για κτηνοτροφικές μονάδες.
Αυτά τα ράντσα, τα τελευταία χρόνια, έχουν χρησιμοποιηθεί και για τουριστικούς σκοπούς. Πολλά παιδιά βρίσκουν δουλειά στα ράντσα ως οδηγοί για τους τουρίστες για βόλτες με άλογα πόνι, τα χαρακτηριστικά της περιοχής. Αυτή ήταν η πρώτη δουλειά του Χόρχε, για να βγάλει το χαρτζιλίκι του, αφού προέρχεται από εργατική οικογένεια χωρίς πολλές ανέσεις.
Στην πόλη αυτή των 750.000 κατοίκων το μεγάλο ποδοσφαιρικό όνομα είναι η Σάντος Λαγκούνα. Μια ομάδα περιφερειακή μεν, που διατηρεί πιστά τον τίτλο της πιο διαχρονικής «μικρομεσαίας» δύναμης του Μεξικού. Εκπροσωπεί πολύ μικρό πληθυσμιακό μέγεθος σε σχέση με την Πόλη του Μεξικού ή τη Γουαδαλαχάρα, αλλά χάρη στο ντόπιο ταλέντο κυρίως καταφέρνει να βρίσκεται στη Liga MX και έχει κατακτήσει έξι φορές το πρωτάθλημα. Το «παιδομάζωμα» δε που γίνεται κάθε χρόνο, με «ανοιχτές» προπονήσεις για νέα ταλέντα, έχει εξελιχθεί πια σε γιορτή.
Στην ακαδημία της Σάντος Λαγκούνα έπαιξε πρώτη φορά και ο Σάντσες, ήδη από το 2007, στα δέκα του χρόνια. Και ακολούθησε όλα τα ηλικιακά στρώματα των ακαδημιών (Κ13, Κ15, Κ17 και Κ20) πριν κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα. Κι εδώ υπήρξε ιδιαιτερότητα: Αντί να περάσει αλλαγή, όπως γίνεται σχεδόν πάντα με τους νεαρούς, το πρώτο του ματς ήταν ένα πλήρες 90λεπτο, σε αγώνα κυπέλλου στις 16 Σεπτεμβρίου 2016 με την Τιμπουρόνες Ρόχος.
Ο ίδιος θυμάται ακόμα αυτό το ματς γιατί συνδυάστηκε με τον πρώτο του «επαγγελματικό» μισθό, 1.500 πέσος (περίπου 75 δολάρια). Ποσό πενιχρό για τους περισσότερους, αλλά για τον ίδιο και την οικογένειά του ήταν ένας θρίαμβος, που γιορτάστηκε μ’ ένα σπάνιο μπάρμπεκιου με μπιφτέκια και μπύρες!
Ο Χοσέ Μανουέλ ντε Λα Τόρε, που τότε καθόταν στον πάγκο της ομάδας, τον έβαλε στο μπλοκάκι του και στην Κλαουσούρα του πρωταθλήματος, το δεύτερο χρονικά «κομμάτι» της λίγκας, αποφάσισε να τον καθιερώσει στο δεξί άκρο της άμυνας. Ούτως ή άλλως είχε καταφέρει να κληθεί ήδη στην Κ18 του Μεξικού και είχε δώσει ήδη τα διαπιστευτήριά του: Ταχύτητα, καλή τακτική, κερδισμένες προσωπικές μονομαχίες.
Ο Ιούλιος του 2018 ήταν επίσης κομβικός, γιατί πλέον σηματοδότησε την μεγάλη αλλαγή στην καριέρα του. Από τη Σάντος, όπου τον θεωρούσαν ακόμα παιδί τους, βρέθηκε σ’ ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον, στην ισχυρή Αμέρικα, στην Πόλη του Μεξικού. Με πολύ καλύτερα λεφτά και τοπ αναγνωρισιμότητα, που τον έφερε και στην εθνική ομάδα των ανδρών. Ο Χεράρδο Μαρτίνο του έδωσε το πρώτο του ματς εναντίον της Παραγουάης τον Μάρτιο του 2019.
Στην Αμέρικα κάθισε τέσσερα χρόνια και μαζί της γεύτηκε τα πάντα: Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Λιγκ Καπ. Σ’ αυτές τις τέσσερις σεζόν (και… κάτι, αφού έπαιξε και στην αρχή του 2022/23) πρόλαβε να αγωνιστεί σε 150 ματς. Κυρίως ως δεξί μπακ, αλλά τα κατάφερνε και ως αριστερό και συχνά άλλαζε πλευρά για να καλύψει κενά.
Τότε ξεκίνησε και η αγάπη του για τα τατουάζ, τα οποία έκανε στην πλάτη του και το αριστερό χέρι. Η πλάτη του είναι γεμάτη από μια εικόνα ζούγκλας: Δέντρα, ελέφαντες, λεοπαρδάλεις, πραγματικός ζωγραφικός πίνακας…
Το τέλος της καριέρας του με την Αμέρικα δεν ήταν, πάντως, από αυτά που θέλει να θυμάται. Χρεώθηκε ένα λάθος στον τελικό με τη Μοντερέι, που οδήγησε στην ισοφάριση της αντιπάλου και την απώλεια του τίτλου της Απερτούρα στην παράταση. Μπήκε στο στόχαστρο, δέχτηκε μέχρι και απειλές για τη ζωή του με ανατριχιαστικό τρόπο: Κάποιος του ταχυδρόμησε έναν φάκελο με μια σφαίρα.
Η μεταγραφή στην Ευρώπη δεν τον απασχολούσε ιδιαίτερα τότε, αλλά μετά τα όσα έγιναν με τους οπαδούς της Αμέρικα ήταν μονόδρομος. Ο Άγιαξ πλήρωσε 5 εκ. ευρώ την Αμέρικα στο τέλος του καλοκαιριού του 2022 για να τον κάνει δικό του και το ντεμπούτο του είχε… πάλι ιδιαιτερότητα: Αγωνίστηκε στο Champions League με την ομάδα του πριν το πρωτάθλημα! Μπήκε αλλαγή στο τέλος στο ματς με τη Ρέιντζερς και για λίγο κάλυψε το ρόλο του αμυντικού χαφ!
Παρά το ότι δεν ξέμεινε στον πάγκο (26 ματς με 3 γκολ και 3 ασίστ) ο Άγιαξ φαινόταν ότι περίμενε κάτι καλύτερο απ’ αυτόν. Τον παραχώρησε, λοιπόν, δανεικό στην Πόρτο το επόμενο καλοκαίρι κι έτσι ξεκίνησε μια σχέση στοργής (που αργότερα έγινε… οργής) με τον Σέρτζιο Κονσεϊσάο. Στην αρχή αμφότεροι έσταζαν μέλι ο ένας για τον άλλο, όταν γύρισε στο Μεξικό ο Σάντσες μίλησε για προσβλητική συμπεριφορά του πρώην προπονητή του. Στους «δράκους» είχε 23 ματς με 2 ασίστ.
Ο επαναπατρισμός του, αυτή τη φορά στην ιστορική Κρουζ Αζούλ της Πόλης του Μεξικού, έγινε με πολλές τυμπανοκρουσίες. Ούτως ή άλλως είναι ο βασικός δεξιός μπακ της εθνικής, έχει κατακτήσει τα δύο τελευταία Gold Cup (2023 και 2025), οπότε κόλλησε την ταμπέλα του μεγάλου ονόματος. Στη διετία που έμεινε στον «Κυανούν Σταυρό» έπαιξε 65 ματς και… γνώρισε τον Γιώργο Γιακουμάκη, ο οποίος ασφαλώς θα είπε και μια καλή κουβέντα παραπάνω για τον νέο του συμπαίκτη.
Την τελευταία διετία, εκτός από το Gold Cup, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την ομάδα του Μεξικού, καθώς και το CONCACAF Champions League με την Αμέρικα. Δεν του έχει λείψει το ασήμι, αλλά η ανταγωνιστικότητα.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Φεβρουαρίου 06, 2026
Rating:
.jpg)
