Ο ΠΑΟΚ επέστρεψε...Ο Δικέφαλος βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανάρρωσης από ένα πολύ βαρύ κρυολόγημα, που τον δοκίμασε, μα δεν τον λύγισε. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος.

 Όσο υπάρχουν 11 ασπρόμαυρες φανέλες στο γήπεδο. Όσο υπάρχουν 11 κομμάτια ύφασμα με τον δικέφαλο στο στήθος και 11 άτομα με διάθεση να τα μουσκέψουν από ιδρώτα, ο ΠΑΟΚ θα είναι ζωντανός. Δεν θα παραδίδεται ποτέ.

Δεν είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, ούτε μία λυρική προσέγγιση. Είναι μία πραγματικότητα. 

Το βράδυ της Πέμπτης ο ΠΑΟΚ ήταν συγκινητικός. Κατέθεσε ό,τι είχε και δεν είχε στο χορτάρι του Μπαλαΐδος.

Απέναντι σε έναν αντίπαλο πλήρη, ξεκούραστο, φρέσκο, πεινασμένο, ποιοτικό έμεινε πιστός στις νόρμες, στις αξίες, στις αρχές, στη δουλειά του.

Ναι, δεν είχε άνεση με την μπάλα στα πόδια, είχε έλλειμα σε ιδέες, φαντασία, δημιουργία. Είχε όμως κάτι άλλο. Καρδιά. Ψυχή. Πίστη. Και όρεξη για θυσία.

Άλλοι έπαιξαν εκτός θέσης. Άλλοι έπαιξαν στα κόκκινα από την κούραση. Άλλοι στα πρόθυρα ενός μυϊκού τραυματισμού.

Όλοι όμως ήταν εκεί. 

Ο Λουτσέσκου που πάντα μετράει κάθε λέξη του είπε πως είναι υπερήφανος για τους παίκτες του. Δεν την χρησιμοποιεί συχνά αυτή την λέξη.

Η υπερηφάνεια είναι ένα βαθύ συναίσθημα, ξεφεύγει από την ικανοποίηση. Σημαίνει  βαθιά παραδοχή. Εσωτερική ταύτιση. Είναι μία σπουδαία λέξη κι ένα ακόμα σπουδαιότερο συναίσθημα.

Ο Ρουμάνος αντιλαμβάνεται, καταλαβαίνει ότι κάποιοι παίκτες κουβάλησαν. Βρέθηκαν σε μία κατάσταση άβολη, δύσκολη, σύνθετη και βγήκαν μπροστά. Ανέλαβαν ευθύνες. Ανταποκρίθηκαν.

Το ευρωπαϊκό ταξίδι του ΠΑΟΚ ολοκληρώθηκε, μα αυτή η διαδικασία ωρίμασε πολύ κόσμο πολύ πιο γρήγορα. Τον βοήθησε να κερδίσει παίκτες, τους οποίους θα χρειαστεί στην τελική ευθεία.

Αυτές οι κακουχίες έβγαλαν μπροστά τους μικρούς κι εκείνοι αποδείχθηκαν πολύ πιο έτοιμοι από ότι θα περίμενε ακόμα και ο πιο αισιόδοξος μέσα στο γκρουπ.

Ο νουνεχής και δίκαιος Γιάννης Μιχαηλίδης τους κατονόμασε. Μίλησε για τον Χατσίδη, τον Μύθου, τον Ζαφείρη. Για την δουλειά τους. Την ταπεινότητα τους. Το χαρακτήρα τους.

Έχει περάσει κι αυτός από την φάση τους και ξέρει. Ο λόγος του και τα λόγια του έχουν βαρύτητα. 

Δεν ειπώθηκαν τυχαία.

Ο κόσμος έχει εκπαιδευτεί να πιστεύει ότι τα πάντα σε μία ομάδα λύνονται με μεταγραφές. Κι όταν δεν λύνονται με μεταγραφές, λύνονται με ακόμα περισσότερες μεταγραφές.

Η σύγχρονη προπονητική, αντιθέτως, έχει άλλη οπτική. Λατρεύει τα μικρά, σφιχτά και ευέλικτα γκρουπ. Αυτά που βρίσκουν εσωτερικά λύσεις στα προβλήματα, αυτά που σφυρηλατούν ισχυρούς δεσμούς και δένονται στις δυσκολίες. Αυτά, που όλοι έχουν ρόλο, κανείς δεν νιώθει αποκομμένος.

Ναι, ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να πάρει κι άλλους στις μεταγραφές, να ξεπεράσει τους 30 παίκτες στο ενεργό του ρόστερ. Μπορεί να τον βοηθούσε να είναι πιο ανταγωνιστικός με την Θέλτα.

Μα, τότε, δεν θα ήταν ο ΠΑΟΚ. Θα είχε προδώσει τις αρχές του. Κι αυτό που θα έμοιαζε με λύση για δυο εβδομάδες, θα γινόταν πρόβλημα αργότερα, όταν καμιά δεκαριά από αυτούς θα έπρεπε να μένουν εκτός αποστολής, θα ήταν υπεράριθμοι ακόμα και στο δίτερμα.

Ο ΠΑΟΚ επέλεξε τον δύσκολο δρόμο. Το δικό του μονοπάτι. 

Επέλεξε να μην κόψει χρόνο συμμετοχής από την εξέλιξη του Δημήτρη Χατσίδη. 

Επέλεξε να μην φρενάρει την πρόοδο του Ανέστη Μύθου. 

Επέλεξε να βγάλει μπροστά και να μοιράσει ευθύνες σε όλους.

Επέλεξε να είναι... ο ΠΑΟΚ!

Δεν γίνεται όλοι να είναι χαρούμενοι. Άλλοι θέλουν μόνο ακριβές μεταγραφές. Άλλοι μόνο ακαδημία. Άλλοι γουστάρουν Έλληνες κι άλλοι ξένους. Άλλοι πιτσιρικάδες κι άλλοι έμπειρους.

Ο Δικέφαλος έχει πια την γνώση, την εμπειρία να κλείνει τα αυτιά στους εξωτερικούς θορύβους και να εμπιστεύεται την δική του συνταγή. Το δικό του ποδόσφαιρο. Τη δική του λογική. 

Ο ΠΑΟΚ είναι σαν να βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανάρρωσης από ένα πολύ βαρύ κρυολόγημα. 

Στην αρχή υποτιμάς τα συμπτώματα, δεν δίνεις σημασία, νιώθεις ότι ο οργανισμός σου είναι πανίσχυρος.

Μετά, βήχεις, κλείνει ο λαιμός σου, έχεις καταρροή, πυρετό, δεν είσαι αποδοτικός, το σώμα σου πονάει.

Κάποια στιγμή, το μικρόβιο υποχωρεί, έχεις ακόμα τα μερικά φλέματα, αλλά νιώθεις ότι επέστρεψες ξανά, θες να πέσεις και πάλι με τα μούτρα στη ζωή.

Με τον Ντέλια ξανά γερό στα γήπεδα, η ζωή στο ασπρόμαυρο οικοσύστημα είναι πάντα πιο χαμογελαστή.

Το ίδιο και με αυτή την υπέροχη ρετρό φανέλα, που θέλει να συνδέσει τα προηγούμενα 99 χρόνια, με αυτό το πολύ μεγάλο που έχει βάλει στο μάτι ο Δικέφαλος στον 100ό χρόνο της ύπαρξης του...

 https://www.sdna.gr/podosfairo/1407111_o-paok-epestrepse