From kid to King... Ντέλιας. Σήμερα, 5 Μαρτίου, κλείνει τα 23 του. Ακόμη πανηγυρίζει με τη γλώσσα έξω, όπως τότε που ήταν παιδί. Τι κι αν μεγάλωσε και κατέκτησε τον κόσμο; Κωνσταντέλιας, είναι αυτός.

 Πριν από περίπου τρία χρόνια και κάτι, στο γήπεδο της Νεάπολης γράφτηκε η πρώτη σελίδα. Μία από τις πολλές βραδιές που ακολούθησαν και είχαν πρωταγωνιστή τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Αντίπαλος του ΠΑΟΚ, ο Ιωνικός, μία αναμέτρηση μπροστά σε ένα κοινό που δεν το λες και... φιλικό απέναντι στον Δικέφαλο. Κάθε άλλο...

Ένα κοινό που όσο να πεις «πρωτοστάτησε» για τα ελληνικά δεδομένα. Τους «ανάγκασε» η μαγεία ενός πιτσιρικά που της μιλούσε της άτιμης, μέσα σε όλα τα γκολ του ΠΑΟΚ, με γνήσιο, ατόφιο ταλέντο. Στο 71ο λεπτό της αναμέτρησης, ο Κωνσταντέλιας πέρασε εκτός γηπέδου και κινήθηκε από την απέναντι πλευρά των πάγκων, περνώντας μπροστά από τους φίλους του Ιωνικού στην κεντρική κερκίδα.

Ένας φίλαθλος σηκώθηκε πρώτος και άρχισε να χειροκροτεί. Σε λίγα δευτερόλεπτα, τον ακολούθησε ολόκληρη η εξέδρα. Μία υπέροχη στιγμή που έγινε έκτοτε... συνήθεια σε πολλά γήπεδα. 

Εχθές, κόντρα στην Κηφισιά στη Νεάπολη, ήταν και πάλι ο άνθρωπος που «ξεκλείδωσε» με την είσοδό του τον ΠΑΟΚ. Η ομάδα των Βορείων Προαστίων ανοίχτηκε ψάχνοντας την ισοφάριση, με τον Σεμπάστιαν Λέτο να προσθέτει έναν δεύτερο φορ (Μούσιολικ) στο ματς και εκεί... άρχισε το αγαπημένο παιχνίδι του ΠΑΟΚ. 

Αντεπίθεση με «μαέστρο» τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Ο 23χρονος φώναξε «παρών» ενόψει Ολυμπιακού, βγάζοντας στο φινάλε μία «σπίθα» που έλειψε από τους Θεσσαλονικείς. Με ένα απίθανο τσίμπημα της μπάλας διαμόρφωσε το τελικό 1-4 και πανηγύρισε με το «σήμα κατατεθέν» του. Με τη γλώσσα έξω. Μια κίνηση συνώνυμη με τις μεγάλες του στιγμές.

Από εκείνη τη φωτογραφία αρχείου ενός παιδιού που παίζει στον δρόμο, έχοντας μία μπάλα στα πόδια του και δεν σκέφτεται καριέρα, τίτλους ή συμβόλαια. Εκεί όπου αποτυπώνεται μόνο η στιγμή. Μόνο το παιχνίδι. Μόνο η χαρά του να αγγίζεις τη μπάλα και να νιώθεις πως σου ανήκει.

Χρόνια μετά, με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, ιδρωμένος, με την ένταση χαραγμένη στο πρόσωπο, έχει χαρίσει δεκάδες «κλικς» όπου πανηγυρίζει με τον ίδιο αυθορμητισμό. Σαν το παιδί της πρώτης φωτογραφίας. 

Το εντυπωσιακό στην περίπτωση του Κωνσταντέλια είναι πως ανήκει σε αυτήν την σπάνια κατηγορία παικτών που παρά την πίεση, τις απαιτήσεις, τις προσδοκίες, διατηρούν αναλλοίωτο τον πυρήνα τους.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του. Όχι μόνο το πώς κοντρολάρει, πώς βλέπει γήπεδο, πώς «σπάει» άμυνες. Αλλά το ότι δεν άφησε το παιχνίδι να γίνει βάρος. Δεν άφησε τη ρουτίνα να σβήσει τη σπίθα. 

Ίσως αυτό να προκαλεί και το απίθανο «γκελ» που κάνει στον κόσμο, ανεξαρτήτως χρώματος, οπαδικής κουλτούρας και πεποιθήσεων. Εχθές πριν την έναρξη του ματς, τα ball boys κολλούσαν σαν «μαγνήτης» πάνω του, από τη φυσούνα μέχρι έξω στο πούλμαν, σε ένα απίθανο ντελίριο για τον Ντέλια.

Για εκείνον που... ανάγκασε τους τολμηρούς να πηδήξουν μέσα στο γήπεδο, μετά το τέλος του αγώνα, για μία selfie. 

Εντάξει, δα, δεν ήταν και εγκληματικό. Κωνσταντέλιας, είναι αυτός. 

https://www.sdna.gr/podosfairo/1408060_kid-king-ntelias