ΠΑΟΚ: To βλέμμα στο κενό και η «επόμενη μέρα» μιας άδειας πνευματικά ομάδας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΟΚ δεν είναι η απώλεια του κυπέλλου. Είναι η «άδεια» εικόνα των παικτών του. Το κενό βλέμμα του Λουτσέσκου. Ο Σταύρος Σουντουλίδης γράφει.
Η απώλεια του Κυπέλλου Ελλάδας και η δικαιότατη κατάκτησή του από τον ΟΦΗ στο Πανθεσσαλικό δεν ήταν απλώς ένα ατυχές αποτέλεσμα για τον ΠΑΟΚ. Ήταν η κατάληξη μιας παρατεταμένης αγωνιστικής κρίσης.
Ο Δικέφαλος, παρότι προηγήθηκε και είχε τον έλεγχο της κατάστασης, επιβεβαίωσε πως το μεγαλύτερο πρόβλημά του αυτή τη στιγμή είναι πνευματικό. Στο χορτάρι λείπει η καθαρή σκέψη και η αποφασιστικότητα που απαιτούν παιχνίδια σαν κι αυτό.
Μια στιγμή αρκούσε για να έρθουν τα πάνω κάτω. Στο 1-1 ο Σενγκέλια και ο Φούντας έβαλαν στη μέση τον Μπάμπα. που δεν πήρε ποτέ βοήθεια από τον Τάισον, έφτιαξαν την συνθήκη και… τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Το μόνο λάθος που έκαναν οι Ομιλήτες ήταν οι υπερβολικά πολλές και συνήθως αδικαιολόγητες καθυστερήσεις. Αυτές «ξύπνησαν» τους παίκτες του ΠΑΟΚ από το λήθαργο τους ξανάβαλαν στο παιχνίδι και τους οδήγησαν στην ισοφάριση με την καταπληκτική ενέργεια (όλη κι όλη δεύτερη στη σεζόν, μετά το γκολ στην Αυστρία τον Αύγουστο) του Καμαρά και το γκολ του Γερεμέγεφ..
Στο ντοκιμαντέρ του Gazzetta –«Bizim ΠΑΟΚ, ο δικός μας ΠΑΟΚ»- υπάρχει μια ενότητα με την εξής ερώτηση που απάντησαν όσοι μας τίμησαν με την παρουσία τους: Τι είναι ΠΑΟΚ; Η απάντηση είναι απλή. Κερδίζει ο ΟΦΗ κόρνερ απ’ το πουθενά (το μοναδικό καλό «βολέ» του Λίλο), στην τελευταία φάση του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης. Μέχρι τότε δεν έχει περάσει την σέντρα. Γυρίζω στον Γιώργο Σακελλαρίου δίπλα μου και του λέω: «Να δεις, που απ’ αυτή τη φάση, θα το φάμε…». Αυτό, είναι ΠΑΟΚ!.
Το ζητούμενο, επαναλαμβάνω, δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι κυρίως πνευματικό. Και κυρίως δεν σε πείθει αυτή η ομάδα ότι μπορεί να βγάλει αντίδραση, να βρει ενέργεια, να επιστρέψει σε μια εικόνα που να μπορεί να υποστηρίξει τον οποιονδήποτε στόχο. Γιατί σε αυτή τη φάση της χρονιάς, η ποιότητα από μόνη της δεν αρκεί.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου παραδέχθηκε ότι από τα μέσα Φεβρουαρίου η ομάδα του έχει χάσει την ταυτότητά της και ανέλαβε την ευθύνη. «Είναι δική μου η ευθύνη η εικόνα της ομάδας», είπε, περιγράφοντας μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται: προβάδισμα, φόβος, απώλεια ελέγχου. «Κερδίζουμε 1-0 και αντί να σφραγίσουμε τη νίκη, υπάρχει φόβος. Όταν δεχτούμε γκολ, χάνουμε τα πάντα».
Όταν αυτή η συνθήκη είναι επαναλαμβανόμενη η ευθύνη βαραίνει (και) τον προπονητή, πέραν των παικτών, δεν είναι καθόλου φυσιολογικό, υγιές, ποδοσφαιρικό, να συμβαίνει κατ' επανάληψη και να μην μπορείς να το αλλάξεις.
Ο Ρουμάνος τεχνικός απέδωσε την εικόνα αυτή στην κόπωση και στους τραυματισμούς που συσσωρεύτηκαν από τον Φεβρουάριο και μετά. Η ομάδα που είχε ρυθμό και ενέργεια, εμφανίστηκε «άδεια» τη στιγμή που η μπάλα «έκαιγε». Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.
Η άλλη όψη είναι αυτή που «λέει» ότι και χθες στο Πανθεσσαλικό ο ΠΑΟΚ είχε έντεκα κόρνερ, είκοσι τελικές προσπάθειες, αλλά μόλις τρεις εντός εστίας. Ένας τελικός που ξεκίνησε ιδανικά και κατέληξε να χάνεται χωρίς αντίδραση. Όχι γιατί δεν υπήρχε ποιότητα, αλλά γιατί δεν υπήρχε καθαρό μυαλό.
Το ερώτημα είναι απλό και δύσκολο μαζί. Μπορεί αυτή η ομάδα να αντιδράσει ή έχει μπει σε μια διαδικασία ελεύθερης πτώσης; O ΠΑΟΚ είναι μια προσωποκεντρική ομάδα, μια «ομάδα του προπονητή», που όταν δεν είναι καλά εκείνος, για τους δικούς του λόγους, τότε δεν είναι καλά και εκείνη.
Η σεζόν δεν έχει τελειώσει. Και αυτό είναι το σημείο που αλλάζει την ανάγνωση.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Απριλίου 27, 2026
Rating:
