Η απαξίωση που χτίστηκε στο θυμό, όχι στην πραγματικότητα. Συντάκτης: Στέλιος Στεργιάδης

 Τους τελευταίους μήνες έχει διαμορφωθεί μια αφήγηση γύρω από τον ΠΑΟΚ που μοιάζει να έχει παγιωθεί: ότι το ρόστερ δεν ήταν αρκετά καλό, ότι οι παίκτες δεν είχαν την ποιότητα, ότι η ομάδα… δεν μπορούσε παραπάνω. Μια αφήγηση που γεννήθηκε μέσα από την απογοήτευση του φινάλε, από τα αποτελέσματα που δεν ήρθαν, από την εικόνα κόπωσης και πτώσης.

Μόνο που αυτή η εικόνα δεν λέει όλη την αλήθεια.

Ο ΠΑΟΚ δεν έχει ένα ρόστερ χαμηλής ποιότητας. Έχει ποδοσφαιριστές με τεχνική, προσωπικότητα, εμπειρίες και προοπτική για ακόμη μεγαλύτερα πράγματα. Ονόματα που σε οποιοδήποτε άλλο πλαίσιο θα θεωρούνταν περιουσιακά στοιχεία: Κωνσταντέλιας, Ζίβκοβιτς, Ζαφείρης, Μεϊτέ, Μπάμπα, Κένι, Μιχαηλίδης, Παβλένκα, Ντεσπόντοφ και αρκετοί ακόμη. Δεν γίνεται αυτοί οι παίκτες να «μηδενίζονται» επειδή η ομάδα κατέρρευσε στο τέλος.

Η υπερβολή γύρω από τον Κωνσταντέλια

Ο νεαρός μεσοεπιθετικός έχει γίνει –άδικα– στόχος μιας κριτικής που ξεφεύγει από τα όρια της λογικής. Μιλάμε για έναν από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες της γενιάς του, με αποδείξεις σε Ελλάδα και Ευρώπη, με ενδιαφέρον από ομάδες που βλέπουν πολύ πιο ψύχραιμα την αξία του. Το να μετατρέπεται σε «σύμβολο αποτυχίας» είναι απλώς προϊόν συναισθηματικής φόρτισης.

Η απογοήτευση έφερε ισοπέδωση

Όταν μια ομάδα δεν φτάνει στους στόχους της, η κριτική γίνεται οριζόντια. Όλοι μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η πραγματικότητα είναι τόσο απλοϊκή. Ναι, οι παίκτες έχουν ευθύνη. Ναι, οι εμφανίσεις τους στο δεύτερο μισό της σεζόν δεν ήταν στο επίπεδο που έπρεπε. Αλλά η ισοπέδωση δεν βοηθά κανέναν.

Το πρόβλημα δεν ήταν η ποιότητα — ήταν η μη αξιοποίησή της

Αν κάποιος δει τη χρονιά χωρίς συναισθηματικό φίλτρο, θα διαπιστώσει κάτι ξεκάθαρο: ο ΠΑΟΚ από τον Φεβρουάριο και μετά δεν έπιασε ούτε το 40% των πραγματικών δυνατοτήτων του. Οι λόγοι πολλοί:
– συνεχόμενοι τραυματισμοί σε κομβικές θέσεις
– πτώση βασικών παικτών
– έλλειψη φρεσκάδας και βάθους
– συνθήκες που δεν επέτρεψαν σταθερότητα

Το αποτέλεσμα ήταν μια ομάδα που δεν έμοιαζε με τον εαυτό της.

Το πιο σημαντικό: δεν μιλάμε για αποτυχία ενός προπονητή ή ενός ποδοσφαιριστή. Ολόκληρος ο οργανισμός δεν κατάφερε να πάρει από το ρόστερ αυτά που μπορούσε. Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται αρνητικό, είναι ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη ελπίδα. Γιατί όταν μια ομάδα αποτυγχάνει έχοντας πιάσει το ταβάνι της, τότε τα περιθώρια είναι μικρά. Όταν όμως αποτυγχάνει χωρίς να έχει πλησιάσει καν το πραγματικό της επίπεδο, τότε υπάρχει χώρος για επιστροφή.

Ο ΠΑΟΚ καλείται τώρα να αποδείξει ότι η περσινή εικόνα ήταν μια παρένθεση, όχι ο κανόνας. Όχι με δηλώσεις, όχι με θεωρίες, αλλά μέσα στο γήπεδο. Εκεί όπου η αμφισβήτηση μπορεί να γίνει καύσιμο και η απαξίωση να μετατραπεί σε κίνητρο. Η ποιότητα υπάρχει. Το θέμα είναι αν θα εμφανιστεί ξανά.

https://www.sfina.gr/h-apaxiosi-pou-chtistike-sto-thumo-ochi-stin-pragmatikotita/