Απ’τη Ροστόφ στην Τούμπα! Ο Ιβάν, η αχαριστία και όσα κανείς δεν λέει του MythBuster | Η ανακοίνωση της Θύρας 4 δεν ήταν ένα ξέσπασμα για έναν αποκλεισμό ή μία μεταγραφή, αλλά δημόσια ομολογία ότι η εμπιστοσύνη προς τον Σαββίδη έχει υποστεί σοβαρό ρήγμα. Η ιστορία της Ροστόφ, οι πωλήσεις ποδοσφαιριστών και η αντίδραση του ομογενούς επιχειρηματία απέναντι στην αμφισβήτηση μοιάζουν με οιωνό όσων ενδέχεται να ακολουθήσουν στον ΠΑΟΚ.

 Υπάρχουν ανακοινώσεις που γράφονται για να εκτονωθεί η οργή μιας στιγμής και υπάρχουν ανακοινώσεις που κλείνουν έναν ολόκληρο κύκλο. Η τελευταία παρέμβαση της Θύρας 4 ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Όταν ο ιστορικότερος σύνδεσμος οργανωμένων οπαδών του ΠΑΟΚ καλεί τον Ιβάν Σαββίδη να ορίσει μία «λογική και πραγματική τιμή» για τις μετοχές του και να αποχωρήσει «ως φίλος», το θέμα δεν αφορά πλέον έναν κακό μεταγραφικό σχεδιασμό ή έναν οδυνηρό ευρωπαϊκό αποκλεισμό.

Είναι μία ανοιχτή αμφισβήτηση της ίδιας της ιδιοκτησίας. Ένα σημείο από το οποίο δύσκολα επιστρέφει κανείς στην προηγούμενη κανονικότητα.

Η ανακοίνωση δεν διαγράφει όσα έκανε ο Ιβάν Σαββίδης. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι παρέλαβε μία ΠΑΕ γονατισμένη από τα χρέη, την εξυγίανε, την επανέφερε στην κορυφή, συγκρούστηκε με το σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου και συνέδεσε το όνομά του με τίτλους που ο ΠΑΟΚ περίμενε επί δεκαετίες.

Αυτή η προσφορά δεν παραγράφεται. Ούτε επιτρέπεται να ξαναγραφτεί η ιστορία επειδή η σχέση περνά σήμερα τη μεγαλύτερη κρίση της.

Από την άλλη, όμως, ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος δεν μπορεί να ζει αιωνίως με το φωτογραφικό άλμπουμ του παρελθόντος. Οι παλιοί τίτλοι δεν απαντούν στα σημερινά ερωτήματα και η ευγνωμοσύνη δεν αποτελεί λευκή επιταγή χωρίς ημερομηνία λήξεως.

Ο Κωνσταντέλιας δεν ήταν ένας αριθμός

Η πώληση του Γιάννη Κωνσταντέλια στην Μπορούσια Ντόρτμουντ υπήρξε μία εξαιρετική οικονομική συμφωνία. Ο ΠΑΟΚ εξασφάλισε 26 εκατ. ευρώ, επιπλέον έξι εκατ. σε μπόνους και ποσοστό μεταπώλησης 17,5%. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πώληση της ιστορίας του συλλόγου και για ένα ποσό που δύσκολα θα μπορούσε να απορρίψει ελληνική ομάδα. Ο ίδιος ο Κωνσταντέλιας πάντως ξεκαθάρισε ότι η απόφαση να αποδεχθεί την πρόταση ήταν δική του.

Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν είναι λογιστικό φύλλο.

Για τον κόσμο του ΠΑΟΚ, ο Κωνσταντέλιας δεν ήταν απλώς το ακριβότερο περιουσιακό στοιχείο της ΠΑΕ. Ήταν παιδί των ακαδημιών, σημείο αναφοράς και η απόδειξη ότι ο σύλλογος μπορεί να δημιουργήσει έναν δικό του πρωταγωνιστή, αντί να ψάχνει κάθε καλοκαίρι δανεικούς και στοιχήματα από το εξωτερικό.

Ο οπαδός δεν βλέπει μόνο το ποσό. Βλέπει και την προοπτική που αποχωρεί μαζί με τον ποδοσφαιριστή.

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι εάν ο ΠΑΟΚ έπρεπε να πουλήσει τον Κωνσταντέλια. Όλες οι ομάδες πουλούν και, όταν εμφανίζονται τέτοια ποσά, συνήθως πουλούν ακριβά. Το ερώτημα είναι τι θα κάνει ο ΠΑΟΚ με αυτά τα χρήματα.

Εάν επιστρέψουν στην ομάδα ως ποιοτικές μεταγραφές, ισχυρότερο ρόστερ, σύγχρονες υποδομές και πραγματική χρηματοδότηση της Νέας Τούμπας, τότε η πώληση θα αποτελέσει μέρος ενός σχεδίου ανάπτυξης.

Εάν χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των ετήσιων αναγκών, χωρίς ουσιαστική αγωνιστική αναβάθμιση, τότε ο Κωνσταντέλιας δεν θα είναι η εξαίρεση. Θα είναι η απόδειξη ότι ο ΠΑΟΚ μετατρέπεται σταδιακά σε ομάδα εξαγωγής παικτών.

Και εδώ αρχίζει η ανησυχητική ομοιότητα με τη Ροστόφ.

Το έργο είχε παιχτεί στη Ρωσία

Ο Ιβάν Σαββίδης ανέλαβε τη Ροστόφ σε μία περίοδο σοβαρών οικονομικών προβλημάτων. Κάλυψε χρέη, υποχρεώσεις και μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού της. Με τον χρόνο, όμως, άρχισε να υποστηρίζει ότι μία ομάδα δεν μπορεί να εξαρτάται διαρκώς από τις προσωπικές εισφορές του ιδιοκτήτη της.

Η θέση αυτή, από επιχειρηματική άποψη, δεν είναι παράλογη. Καμία εταιρεία δεν μπορεί να επιβιώνει επ’ αόριστον μόνο χάρη στην οικονομική αιμοδοσία ενός ανθρώπου.

Στο ποδόσφαιρο, ωστόσο, οι αριθμοί συνοδεύονται πάντα από πάθη, σύμβολα και προσδοκίες.

Ο Σαββίδης είχε παρουσιάσει τότε τη Ροστόφ ως «ομάδα δότη», έναν σύλλογο που θα αναπτύσσει ποδοσφαιριστές, θα τους παραχωρεί σε μεγαλύτερες ομάδες και θα χρηματοδοτεί τη λειτουργία του από τα μεταγραφικά έσοδα. Η λογική καταγράφηκε δημόσια ήδη από το 2004, όταν μετά την πώληση του Μάθιου Μπουθ υποστήριξε ότι μία «ομάδα δότης» μπορεί να αποτελεί θετικό μοντέλο, καθώς οι παίκτες της θα αγωνίζονται σε μεγαλύτερους συλλόγους και θα διαφημίζουν την προέλευσή τους. Την ίδια περίοδο, όπως διαβάζουμε στον ρωσικό Τύπο, εμφανίστηκε στις εξέδρες το σύνθημα «Σαββίδη, δεν είσαι ο πρόεδρός μας».

Η πώληση του Μπουθ είχε οικονομική λογική. Το συμβόλαιό του πλησίαζε στη λήξη και οι απαιτήσεις για την ανανέωσή του ήταν υψηλές. Για τον κόσμο, όμως, ήταν ο αρχηγός και ένας από τους ποδοσφαιριστές πάνω στους οποίους θα μπορούσε να χτιστεί μία ισχυρότερη ομάδα.

Ακούγεται οικείο;

Οι φίλαθλοι άρχισαν να φωνάζουν ειρωνικά «δότες». Η κριτική για τη μεταγραφική πολιτική μετατράπηκε σε αμφισβήτηση του ιδιοκτήτη και η αντιπαράθεση έγινε προσωπική.

Από την πλευρά του, ο Σαββίδης θεωρούσε ότι, αφού χρηματοδοτούσε τον σύλλογο με δικά του κεφάλαια, είχε και το δικαίωμα της τελικής απόφασης. Η εχθρική συμπεριφορά της εξέδρας εκλαμβανόταν ως αχαριστία απέναντι στον άνθρωπο που κρατούσε οικονομικά την ομάδα όρθια.

Η λέξη «αχαριστία» επιστρέφει

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο η ιστορία της Ροστόφ αποκτά ιδιαίτερη σημασία για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Τούμπα.

Μετά την ανακοίνωση της Θύρας 4, άνθρωποι που βρίσκονται ή βρίσκονταν κοντά στον Ιβάν Σαββίδη, - αλλά είναι τόσο άσχετοι με το ποδόσφαιρο που εάν έβρισκαν μπάλα στον δρόμο θα την πήγαιναν στο αστυνομικό τμήμα, περνώντας την για βόμβα - μίλησαν ήδη για «αχαριστία». Δεν απάντησαν μόνο στα επιχειρήματα των οργανωμένων. Αμφισβήτησαν το ηθικό τους δικαίωμα να ασκούν τέτοια κριτική σε έναν άνθρωπο που έβαλε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στον ΠΑΟΚ.

Εδώ συγκρούονται δύο διαφορετικές αντιλήψεις.

Ο ιδιοκτήτης πιστεύει ότι αυτός βάζει τα χρήματα, αναλαμβάνει τον οικονομικό κίνδυνο και, συνεπώς, δικαιούται να αποφασίζει για τους προϋπολογισμούς, τις πωλήσεις και τις επενδύσεις.

Ο οπαδός θεωρεί ότι η ομάδα προϋπήρχε του επενδυτή και θα συνεχίσει να υπάρχει μετά από αυτόν. Επομένως, όποιος αναλαμβάνει τη διοίκησή της οφείλει να υπηρετεί τη φιλοδοξία, την ιστορία και τον κόσμο της.

Και οι δύο πλευρές διαθέτουν επιχειρήματα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η μία βλέπει την άλλη ως εχθρό.

Η κριτική δεν είναι αυτομάτως αχαριστία. Όπως και η οικονομική προσφορά δεν μπορεί να διαγράφεται επειδή ο κόσμος διαφωνεί πλέον με τη σημερινή στρατηγική. Εάν η συζήτηση περιοριστεί σε χαρακτηρισμούς, τότε η ρήξη θα βαθύνει και το έργο της Ροστόφ θα αρχίσει να επαναλαμβάνεται στην Τούμπα.

Η Νέα Τούμπα χρειάζεται μπετόν, όχι συμβολισμούς

Το γηπεδικό αποτελεί το δεύτερο μεγάλο σημείο κρίσης.

Έχουν γίνει θεσμικά βήματα. Υπογράφηκε μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του ΑΣ, της ΠΑΕ και της εταιρείας «Φωλιά του Δικέφαλου Αετού», προχώρησαν μελέτες και έγινε δημόσια αναφορά σε έναρξη του έργου το 2027.

Το γήπεδο, όμως, δεν έχει μπει ακόμη σε κατασκευαστική φάση. Και έπειτα από χρόνια εξαγγελιών, ο κόσμος δεν αρκείται πλέον σε παρουσιάσεις, μακέτες και επικοινωνιακά μηνύματα.

Η Θύρα 4 έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα για τα κεφάλαια, τις εγγυήσεις, τις συμβάσεις, τις ρήτρες και τα δικαιώματα πάνω στη μελλοντική εκμετάλλευση του γηπέδου. Σωστά ή λάθος, ζητά διαφάνεια.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι «εμπιστευτείτε τον Ιβάν». Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται. Κερδίζεται και ανανεώνεται με έργα.

Δύο νίκες δεν σβήνουν τον αποκλεισμό

Αγωνιστικά, η εικόνα παρουσιάζει μία παράξενη αντίφαση.

Ο ΠΑΟΚ έμεινε εκτός Ευρώπης από τον Αύγουστο, μετά την ήττα με 3-2 από την Μπραν στη Νορβηγία και τον αποκλεισμό με συνολικό σκορ 4-3. Ήταν ένα βαρύ πλήγμα για μία ομάδα με το μέγεθος, το μπάτζετ και τις φιλοδοξίες του «Δικεφάλου».

Στο πρωτάθλημα, αντίθετα, ξεκίνησε με δύο νίκες. Συνέτριψε με 4-0 τον Λεβαδειακό στην Τούμπα και πέρασε διά πυρός και σιδήρου από το Περιστέρι, ανατρέποντας το σκορ απέναντι στον Ατρόμητο και νικώντας με 2-1.

Την τρίτη αγωνιστική ο ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στις 21:30.

Είναι το πρώτο μεγάλο ντέρμπι της σεζόν και ασφαλώς θα αποτελέσει σοβαρό αγωνιστικό τεστ.

Ακόμη και μία μεγάλη νίκη στην Αθήνα, όμως, δεν θα εξαφανίσει τα υπόλοιπα ζητήματα.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να αγοράσει χρόνο, όχι να λύσει μόνο του μία κρίση εμπιστοσύνης.

Το χειρότερο που μπορεί να πουληθεί

Ο ΠΑΟΚ και η Ροστόφ δεν είναι το ίδιο μέγεθος και δεν λειτουργούν στο ίδιο περιβάλλον. Ο «Δικέφαλος» διαθέτει τεράστια λαϊκή βάση, μεγαλύτερες απαιτήσεις, ισχυρότερη ιστορική ταυτότητα και έναν κόσμο που δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθεί τον ρόλο της «ομάδας δότη».

Γι’ αυτό η ιστορία της Ροστόφ δεν αποτελεί απόδειξη ότι τα ίδια γεγονότα θα επαναληφθούν. Αποτελεί, όμως, σοβαρή προειδοποίηση.

Ο Ιβάν Σαββίδης βρίσκεται μπροστά σε μία κρίσιμη επιλογή. Μπορεί να αντιμετωπίσει την ανακοίνωση της Θύρας 4 ως προδοσία και αχαριστία, επιτρέποντας στους ανθρώπους του περιβάλλοντός του να απαντούν με ύβρεις. Ή μπορεί να τη διαβάσει ως ένδειξη ότι η σχέση του με τον κόσμο χρειάζεται άμεση επανεκκίνηση.

Αυτό απαιτεί καθαρές απαντήσεις, οικονομική διαφάνεια, σοβαρή επανεπένδυση των χρημάτων του Κωνσταντέλια και συγκεκριμένο, δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα για τη Νέα Τούμπα.

Ο Σαββίδης δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι πρόσφερε στον ΠΑΟΚ, αυτό έχει ήδη καταγραφεί στην ιστορία, αλλα ότι το σχέδιό του δεν εξαντλήθηκε.

Γιατί ένας μεγάλος σύλλογος μπορεί να πουλήσει ακόμη και τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του. Εκείνο που δεν μπορεί να πουλήσει χωρίς συνέπειες είναι η εμπιστοσύνη του κόσμου του.

https://www.sportdog.gr/blogs/965173/apth-rostof-sthn-toympa-o-iban-h-axaristia-kai-osa-kaneis-den-leei