100 χρόνια μάχης, εκδρομών και άγνοιας κινδύνου. Μπήκαμε στη χρονιά των εκατό ετών ΠΑΟΚ. Ένας αιώνας εξέλιξης μέσα από μάχες που άλλοτε κερδήθηκαν άλλοτε χάθηκαν. Γράφει ο Σταύρος Κόλκας
Μου το άπλωσε ο Νίκος Μαραντζίδης στη πρόσφατη συνέντευξη που του πήραμε με τον Τσορμπατζόγλου στο κανάλι του ΠΑΟΚ24. Ο ΠΑΟΚ είναι το απόλυτο success story. Οι τύποι που ήρθαν ζαλισμένοι από την Πόλη, ξυπόλυτοι, χαμένοι στο υπερπέραν και κατάφεραν να επιβληθούν σε κατεστημένα, είτε τα τοπικά που χαρακτήριζαν τους προγόνους μας «τουρκόσπορους», είτε τα πανελλαδικά που είχαν τοποθετηθεί έναν αιώνα πριν στην Παλαιοελλάδα.
Προφανώς πλέον ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα των προσφύγων μόνο. Εκφράζει ένα γεωγραφικό κομμάτι της χώρας, αυτό που εντάχθηκε τελευταίο σε αυτή και συνήθως δεν είναι αυτό που εισπράττει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την κεντρική εξουσία. Έχει επιβληθεί στη πόλη που είναι η βάση του, έχει επιβληθεί στον ελληνικό βορρά και προχωράει. Δεν γνωρίζουμε ακόμα το ταβάνι του.
Ο ΠΑΟΚ είναι παράγοντας ισορροπίας. Ο σύγχρονος ΠΑΟΚ για την ακρίβεια, όχι ο συμπαθής – χρήσιμος τέταρτος - με αναλαμπές. Ο πιο ισχυρός ΠΑΟΚ. Χωρίς αυτόν, η κυριαρχία του Ολυμπιακού είχε φτάσει σε επίπεδα θλιβερά για τους υπόλοιπους. Η ΑΕΚ να πέφτει κατηγορίες, ο Παναθηναϊκός να χρεοκοπεί, ο Άρης να πέφτει και αυτός. Ο ίδιος δεν έπεσε ποτέ βέβαια γιατί πάντα είχε αντανακλαστικά. Πάντα εμφανίζονταν οι άνθρωποι μέσα από αυτόν να τον σώσουν. Πάντα εμφανιζόταν μία συσπείρωση – στα δύσκολα – που έδινε τη δυναμική μη διάλυσης σε αντίθεση με τους άλλους.
Προφανώς και δεν περιμένω κανέναν από τους υπόλοιπους να παραδεχτεί τα περί παράγοντα ισορροπίας, ξέχωρα αν τα γεγονότα το επιβεβαιώνουν.
Τι μας χαρακτηρίζει; Νομίζω το βασικό χαρακτηριστικό είναι η άγνοια κινδύνου. Ο κόσμος, η ομάδα, οι πάντες. Από το να πάω χωρίς συνοδεία αστυνομίας στα τέσσερα γήπεδα των ανταγωνιστών, ή να το πάρω με το πόδι από την Ομόνοια στο Ειρήνης και Φιλίας, μέχρι να έχω θετικό πρόσημο απέναντι σε Γερμανικές ομάδες, να περνάω αγγλικές με τον Παναγιώτη Σιδηρόπουλο στην ενδεκάδα, τον Κολομπούρδα και τον Τασιόπουλο, να δείχνω σίγουρος πως ότι και να συμβεί θα μπω στο γήπεδο έχω δεν έχω εισιτήριο, επιτρέπεται δεν επιτρέπεται η εκδρομή, να έχω σύνδεσμο στην καρδιά της πόλης των ανταγωνιστών μισό αιώνα ενώ αυτοί δεν το έχουν ούτε ως σκέψη κάτι αντίστοιχο και πολλά άλλα που θα πλατειάσω πολύ αν τα απλώσω.
Χαρακτηριστικό είναι και η μάχη. Μάχη για επιβίωση αρχικά, μάχη για εδραίωση στη συνέχεια, μάχη για κατακτήσεις, μάχη για την κορυφή. Ένας οργανισμός που δεν τα παρατάει ποτέ, που χτίζει το οικοδόμημα ακόμα και μέσα από μεγάλες ήττες, κακές στιγμές και αυτογκόλ που ουκ ολίγα έχει βάλει διαχρονικά.
Τι ξημερώνει; Εγώ βλέπω μόνο μάχες μπροστά μου. Άλλοτε κερδισμένες, άλλοτε χαμένες. Απλά όλοι όσοι αποφασίζουν, οφείλουν να δοθούν αυτές υπό τις καλύτερες συνθήκες. Ένα κανονικό ποδόσφαιρο, σύγχρονες υποδομές, εκπαίδευση του κοινού για την διαχείριση των κρίσεων. Η Νέα Τούμπα και το προπονητικό κέντρο, θα ανεβάσουν κι άλλο το επίπεδο του ΠΑΟΚ.
Τι μου μένει; Η αίσθηση που είχα στα 6 μου χρόνια πως ο Γιώργος Κούδας πετάει, μπορεί να περάσει μέσα από τοίχους, πως ανήκε στους 12 Θεούς του Ολύμπου. Η αίσθηση που είχα στα 16 μου πως μπορώ να πάω οπουδήποτε έχοντας τους άλλους εκατό μαζί μου. Η απόδειξη στα 26 μου πως μπορώ να κατακτήσω τίτλους απέναντι σε δισεκατομμυριούχους, πηγαίνοντας στα μέτρα τάξης ενός τελικού με τον τεράστιο Παπέν και τον Καναράκη που ήταν οπαδοί. Η επιβεβαίωση στα 50 μου, πως δεν είχα κανένα κόμπλεξ τις δεκαετίες που προηγήθηκαν, απλά ήμουν φτωχός.
Η επιβεβαίωση πως κόμπλεξ έχουν, όσοι δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι είμαι ένα τεράστιο κλαμπ….
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Ιανουαρίου 01, 2026
Rating:
