Μοναστηρλής: Το παραμύθι ενός παιδιού του ΠΑΟΚ που περίμενε τη στιγμή του. Το χθεσινό βράδυ στην Τούμπα, η ζωή αποφάσισε να επιστρέψει στον Δημήτρη Μοναστηρλή όλα όσα είχε κρατήσει σε εκκρεμότητα. Ο Σταύρος Σουντουλίδης γράφει.
Το χθεσινό βράδυ στην Τούμπα, ανήμερα Θεοφανείων, δεν ήταν απλώς ένα ποδοσφαιρικό βράδυ. Ήταν μια συσσώρευση στιγμών ζωής που περίμεναν χρόνια για να χωρέσουν σε λίγα λεπτά. Ίσως και δευτερόλεπτα. Από την στιγμή που φεύγει η μπάλα από το πόδι του Καραμάνη μέχρι να σταματήσει στα άσπρα γάντια του Μοναστηρλή.
Το story που «ανέβασε» η Μαρία Γκοντσαρόβα, CEO της «ασπρόμαυρης» ΠΑΕ, μετά το δραματικό φινάλε του αγώνα στην Τούμπα, δεν είχε απλώς πανηγυρικό τόνο. Είχε «μήνυμα». Πάνω στη φωτογραφία του 21χρονου «κίπερ», δίπλα στο τελικό ΠΑΟΚ–Ατρόμητος 1-1 (5-4 πεν.), υπήρχε μια φράση από την Καινή Διαθήκη:
“Let no one despise you for your youth…”
Α΄ Τιμόθεο 4:12
«Κανείς να μη σε καταφρονεί για τη νεότητά σου…»
(Α΄ Τιμόθεο 4:12)
Για τον 21χρονο τερματοφύλακα, αυτή η φράση δεν ήταν διακόσμηση. Ήταν περίληψη. Με το μήνυμά της η «Σιδηρά Κυρία» του «Δικεφάλου» ήθελε να τονίσει ότι η ηλικία δεν μειώνει την αξία ενός ανθρώπου.
Το βράδυ της Τρίτης, ανήμερα των Θεοφανείων, αυτή η στιγμή ήρθε για τον Δημήτρη Μοναστηρλή. Ο νεαρός ταλαντούχος γκολκίπερ κλήθηκε ξαφνικά να βρεθεί στο επίκεντρο. Χωρίς το «μαξιλάρι» της εμπειρίας. Κι όμως, ο Δημήτρης δε λύγισε. Το αντίθετο. Ανταπεξήλθε. Ανταποκρίθηκε. Χειροκροτήθηκε. Αποθεώθηκε
Για τον ΠΑΟΚ, αυτή η πρόκριση ήταν κάτι περισσότερο από ένα αποτέλεσμα. Ήταν επιβεβαίωση ενός τρόπου σκέψης. Οι ομάδες δεν αγοράζονται· χτίζονται. Με πλάνο, υπομονή, σωστή δουλειά στις ακαδημίες και επιλογές που υπηρετούν το σύνολο. Από τις έξυπνες προσθήκες του καλοκαιριού, μέχρι την εμπιστοσύνη σε νέα παιδιά όταν έρθει η στιγμή τους. Και πάνω απ’ όλα, με έναν προπονητή που δεν φοβάται να «ρίξει στα βαθιά» έναν νεαρό τερματοφύλακα, σε ματς που κρίνει πρόκριση. Γιατί αυτό είναι και η απάντηση σε όσους επαναλαμβάνουν εύκολα ότι «δεν βάζει τους νέους»: Ο Ραζβάν Λουτσέσκου όταν έρθει η στιγμή, τους βάζει. Και τους εμπιστεύεται. Όχι σε «εύκολα», αλλά σε εκείνα που αν κάτι πάει στραβά, θα μετράει διπλά.
Η θέση του τερματοφύλακα στον ΠΑΟΚ δεν συγχωρεί εύκολα. Είναι μια θέση μοναχική, απαιτητική, φορτωμένη ιστορία και προσδοκία. Για δεκαετίες ο «Δικέφαλος» έψαχνε τη σταθερότητα κάτω από τα δοκάρια, παλεύοντας με αλλαγές, μεταβατικές περιόδους, βαριές φανέλες. Όποιος στεκόταν εκεί, έπρεπε πρώτα να αντέξει.
Μοναστηρλής: 13 χρόνια ΠΑΟΚ, μέχρι να έρθει «η δική του στιγμή»
Ο Δημήτρης Μοναστηρλής έμαθε να αντέχει από μικρός. Από τα 9 του, όταν φόρεσε για πρώτη φορά τα γάντια στις ασπρόμαυρες ακαδημίες. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έφυγε ποτέ. Δεκατρία χρόνια στον ίδιο σύλλογο, σε γήπεδα με λιγοστό κόσμο, σε προπονήσεις που δεν φωτογραφίζονται, σε αναμονές που δεν υπόσχονται τίποτα. Πήρε πρωταθλήματα με Κ15, Κ17, Κ19. Έπαιξε στον ΠΑΟΚ Β΄. Έγινε διεθνής με τις μικρές εθνικές. Και πάντα περίμενε.
Το καλοκαίρι που πέρασε, ο ΠΑΟΚ είχε πια αποφασίσει να μην αφήσει τη θέση «1» στην τύχη. Έχοντας μάθει από το παρελθόν, προετοιμάστηκε για τη μετά–Κοτάρσκι εποχή. Ο Γίρι Παβλένκα έμεινε για να φέρει εμπειρία και ηρεμία. Ο Αντώνης Τσιφτσής περίμενε υπομονετικά τη στιγμή του. Και πίσω τους, αθόρυβα, υπήρχε ο Μοναστηρλής. Όχι ως συμπλήρωμα. Ως προοπτική.
Όταν ο Παβλένκα τραυματίστηκε, ο Τσιφτσής μπήκε στα δύσκολα και στάθηκε όρθιος. Όταν ήρθε η σειρά του Μοναστηρλή, δεν υπήρξε καν χρόνος για φόβο. Δύο μέρες πριν από τον αγώνα ο Δημήτρης έμαθε ότι ο Τσιφτσής δεν θα μπορούσε να παίξει λόγω ίωσης. Το επιβεβαίωσε την παραμονή του αγώνα. Η «στιγμή» που περίμενε ο ίδιος, ο πατέρας του, όλη η οικογένεια, τόσα χρόνια είχε φτάσει ξαφνικά. Πριν από την σέντρα έπεσα πάνω στον Σταμάτη Μοναστηρλή. Δεν τον χωρούσε ο τόπος. «Όλα καλά θα πάνε», του είπα, αλλά η καρδούλα το ήξερε… Το άγχος ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του. Το ίδιο άγχος που κουβαλά κάθε γονιός όταν βλέπει το παιδί του να μπαίνει σε κάτι μεγαλύτερο από εκείνον.
Στον αγώνα με τον Ατρόμητο, όλα έμοιαζαν να οδηγούν αναπόφευκτα στα πέναλτι. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας έχανε τη μια ευκαιρία πίσω από την άλλη, το σκορ αντί να είναι 5-1, όπως είπε μετά το τέλος και ο Ραζβάν Λουτσέσκου, έμεινε στο 1-1, κάτι που δεν άφηνε περιθώρια.
Κι εκεί, στην πιο παγωμένη στιγμή του παιχνιδιού, στο δέκατο πέναλτι, με τους προηγούμενους εννιά εκτελεστές να έχουν ευστοχήσει από την «άσπρη βούλα», ο μπαμπάς Μοναστηρλής έκλεισε τα μάτια. Δεν άντεχε να κοιτάξει. Όταν τα άνοιξε, ο γιος του είχε ήδη πέσει δεξιά και είχε κάνει την απόκρουση της ζωής του!
Ο ίδιος ο Δημήτρης θα πει μετά, σχεδόν αφοπλιστικά, ότι δεν είχε άγχος. Ήταν «1000% σίγουρος» ότι θα το πιάσει. Όχι από αλαζονεία. Από εκείνη τη σπάνια βεβαιότητα που αποκτούν όσοι έχουν περάσει χρόνια προετοιμασίας για μια στιγμή που δεν ξέρουν αν θα έρθει ποτέ.
Μετά την απόκρουση, όλα έγιναν εικόνες. Ο Παβλένκα έτρεξε πρώτος να τον συγχαρεί. Ο προπονητής τον αγκάλιασε σφιχτά. Οι συμπαίκτες τον πήραν μέσα στο πανηγύρι. Και σε μια γωνιά, πίσω από τον πάγκο, πατέρας και γιος αγκαλιάστηκαν και έβαλαν τα κλάματα. Όχι μόνο για τη νίκη. Για όλα όσα προηγήθηκαν.
Σε τέτοιες ιστορίες, υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που δεν φαίνεται στο πλάνο του πανηγυρισμού. Η συμβολή του προπονητή τερματοφυλάκων του ΠΑΟΚ, Βαγγέλη Λάππα, μπαίνει ακριβώς εδώ. Ο Λάππας είναι ο goalkeeping coach του συλλόγου από το 2024 και στο επίσημο προφίλ του ΠΑΟΚ αναφέρεται ότι, μεταξύ άλλων, έχει υπάρξει προπονητής των Οδυσσέα Βλαχοδήμου και Χρήστου Μανδά.
Όταν βλέπεις έναν 21χρονο να εμφανίζεται «απ’ το πουθενά» και να δείχνει βεβαιότητα στα πέναλτι, συνήθως δεν είναι «απ’ το πουθενά». Είναι αποτέλεσμα διαδικασίας.
Όταν έφυγαν από το γήπεδο, κάτι είχε αλλάξει. Μέχρι χθες, όταν ο Μοναστηρλής έβγαινε από τα αποδυτήρια, ελάχιστοι τον χαιρετούσαν. Τώρα, οι πιτσιρικάδες περίμεναν να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί του. Η αναγνώριση ήρθε απότομα, σχεδόν αμήχανα. Αλλά ήταν αληθινή.
Το πέναλτι του κορονοϊού: ο τελικός Κ17 και η επανάληψη του μοτίβου
Ο Μοναστηρλής δεν είναι απλώς μια ιστορία που εμφανίστηκε ξαφνικά επειδή έπιασε ένα πέναλτι. Είναι παιδί που μεγάλωσε μέσα στον ΠΑΟΚ. Το 2013, σε ηλικία 9 ετών, πήγε στις ακαδημίες από τον ΠΑΟΝΕ. Μεγάλωσε στην Τούμπα και το 2023 ο «Δικέφαλος» τον «έδεσε» με συμβόλαιο έως τον Ιούνιο του 2027.
Είναι, επίσης, κομμάτι μιας ολόκληρης φουρνιάς: της γενιάς του 2004 που βγήκε από τις «ασπρόμαυρες» ακαδημίες μαζί με ονόματα όπως ο Κωνσταντέλιας, ο Κουλιεράκης, ο Τζόλης, ο Κούτσιας. Και για αυτή τη γενιά υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο «προοίμιο» που κάνει τη χθεσινή βραδιά να μοιάζει… γραμμένη.
Το 2020, σε έναν τελικό πρωταθλήματος Κ17 στο γήπεδο της Λαμίας, μέσα στην εποχή του κορονοϊού, με συμπαίκτες τον Κωνσταντέλια, τον Κουλιεράκη, τον Κούτσια, τον Σμυρλή, τον Τασιούρα, αντίπαλο τον Ολυμπιακό, πάλι στα πέναλτι, ο Μοναστηρλής είχε ξαναπέσει σωστά. Είχε αποκρούσει το κρίσιμο πέναλτι του Συρμή, μέχρι να φτάσει ο ΠΑΟΚ στη νίκη με 6-5. Τότε χωρίς κόσμο, χωρίς φωνές, χωρίς αγκαλιές. Σαν το ποδόσφαιρο να του χρωστούσε τη μεγάλη σκηνή.
Ορισμένες φορές, το ποδόσφαιρο έχει έναν παράξενο τρόπο να επιστρέφει στις ίδιες λέξεις – απλώς αλλάζει το μέγεθος της σκηνής.
Μετά την απόκρουση στην Τούμπα, οι εικόνες μίλησαν μόνες τους. Στην άκρη, πίσω από τον πάγκο, ο πατέρας του κατέβηκε τα σκαλιά για να τον αγκαλιάσει, και μαζί έκλαψαν. Και τώρα, χρόνια μετά, ο ΠΑΟΚ προκρίθηκε και θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».
Το ποδόσφαιρο γεννά σπάνια τέτοιες στιγμές. Σαν παραμύθι, αλλά αληθινό. Και ο ΠΑΟΚ, σε μια εποχή που δείχνει να παίζει όμορφο ποδόσφαιρο, να δημιουργεί ευκαιρίες και να διεκδικεί τα πάντα, βρήκε σε εκείνη την απόκρουση κάτι ακόμη πιο πολύτιμο από μια πρόκριση: τη σιγουριά ότι η συνέχεια υπάρχει.
Ο Δημήτρης Μοναστηρλής δεν έπιασε απλώς ένα πέναλτι. Έζησε, μέσα σε λίγα λεπτά, όλα όσα περίμενε από παιδί.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Ιανουαρίου 07, 2026
Rating:
