Πόσο θα ’θελα… Μια δύσκολη διαδρομή, πολλές αλλαγές, απρόοπτα, τραυματισμοί, μεταγραφές και, τώρα, ένας αγώνας... τελικός, που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Εν όψει του σημαντικού αγώνα της Πέμπτης στη Νορβηγία, καταθέτω μερικές προσωπικές σκέψεις για όσα προηγήθηκαν, αλλά κυρίως για όσα μπορεί να ακολουθήσουν.

 Φυσικά, δεν αναφέρομαι μόνο στο αποτέλεσμα του αγώνα, που φυσικά θέλω και περιμένω νίκη, όπως και όλοι οι φίλοι της ομάδας.

Αλλά, τελικά, πόσο θα ’θελα να είμαι κι εγώ ένα μικρό μέρος μιας νέας, ελπιδοφόρας προσπάθειας του ΠΑΟΚ.

Από τον περασμένο Μάρτιο-Απρίλιο, η ομάδα μας αντιμετώπισε ένα σωρό προβλήματα και δυσκολίες. Γνωστά πράγματα.

Όπως γνωστό είναι και το αποτέλεσμα όλων αυτών των δυσκολιών.

Ένα αποτέλεσμα που στάθηκε αιτία και αφορμή για μια σειρά αλλαγών, τόσο στη δομή της διοίκησης όσο και στο τεχνικό τιμ και, φυσικά, στο έμψυχο δυναμικό της ομάδας.

Ας μην ξεχνάμε βέβαια τη ρήξη ανάμεσα στον ΑΣ και την ΠΑΕ.

Με το ξεκίνημα της νέας περιόδου, η εντελώς νέα ομάδα κλήθηκε να ξεπεράσει τα, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα προκριματικά παιχνίδια του καλοκαιριού. Με νέο προπονητή, διαφορετική αγωνιστική αντίληψη και τη μισή ομάδα ουσιαστικά παροπλισμένη λόγω τραυματισμών.

Σαν να μην έφτανε αυτό, προέκυψαν —με χειρουργεία, παρακαλώ— και νέα προβλήματα μέσα στην περίοδο της προετοιμασίας.

Τώρα, τα πάντα κρέμονται από το αποτέλεσμα ενός και μόνο αγώνα.

Άφησα ξεχωριστά το κεφάλαιο των μεταγραφών, γιατί έχει τη δική του ιδιαίτερη αξία.

Και είναι ακριβώς αυτό το κεφάλαιο που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους φίλους της ομάδας.

Παρά το γεγονός ότι, απ’ ό,τι φαίνεται, οι νέοι παίκτες που ήρθαν αλλά και εκείνοι που αναμένεται να έρθουν είναι περισσότεροι από δέκα, η μεταγραφή που τάραξε περισσότερο τα νερά ήταν η παραχώρηση του Ντέλια.

Παρ’ ότι επρόκειτο για μια κίνηση πέρα για πέρα μέσα στα ποδοσφαιρικά πλαίσια, ενόχλησε και πόνεσε τους φίλους της ομάδας. Και αυτό ήταν απολύτως λογικό και αναμενόμενο.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι όλα αυτά έγιναν με τον συγκεκριμένο τρόπο και σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία: με τη μεταγραφική δυσπραγία, την έλλειψη προετοιμασίας, αλλά και το φάσμα του αποκλεισμού από την Ευρώπη να βρίσκεται πάνω από την ομάδα.

Το νικηφόρο αποτέλεσμα της Κυριακής στο πρώτο παιχνίδι του νέου πρωταθλήματος ήταν, από κάθε άποψη, πολύ ενθαρρυντικό και ευεργετικό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η δική μου επιθυμία για το «πόσο θα ’θελα» να είμαι ένας από εκείνους που συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια για μια νέα, ελπιδοφόρα πορεία της ομάδας.

Με ένα νικηφόρο αποτέλεσμα την Πέμπτη, ανοίγουν νέοι ορίζοντες και δημιουργούνται νέες προοπτικές.

Η στελέχωση της ομάδας με νέους παίκτες, αλλά και η επιστροφή όλων εκείνων που έλειψαν από την ομάδα εδώ και μήνες, δίνουν το δικαίωμα σε όλους μας να ελπίζουμε.

Γιατί το να συμμετέχεις σε μια προσπάθεια που μπορεί να σου υποσχεθεί διακρίσεις είναι κάτι που σου δίνει τεράστια ικανοποίηση και χαρά.

Να γιατί λέω «πόσο θα ’θελα» να είμαι, έστω και ένα μικρό μέρος, αυτής της προσπάθειας.

ΥΓ. Μετά, μάλιστα, και την τελευταία μεταγραφή του κλαμπ, αυτή του Ούγκρεσιτς, η συμμετοχή σε μια τέτοια οικογένεια γίνεται ακόμη πιο ελκυστική.

https://www.paokmania.gr/podosfairo/266312-poso-tha-thela