Ο ΠΑΟΚ ζει την τέλεια καταιγίδα. Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μιας ομάδας κατά τις οποίες ένα πράγμα πάει στραβά. Υπάρχουν και περίοδοι στις οποίες μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά όλα μαζί. Ο σημερινός ΠΑΟΚ βρίσκεται επικίνδυνα κοντά, ή και εντελώς μέσα, στη δεύτερη περίπτωση.

Η ομάδα ζει αυτό που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως μια πραγματική τέλεια καταιγίδα: ένας συνδυασμός εξωτερικών πιέσεων, εσωτερικών αδυναμιών, λανθασμένων αποφάσεων, κοινωνικής έντασης και αγωνιστικών αλλαγών που πέφτουν όλες σχεδόν ταυτόχρονα πάνω στον ίδιο οργανισμό. Ίσως μάλιστα όχι τυχαία, αφού πολλά από αυτά προϋπάρχουν καιρό, και μοιάζουν να «γεννούν» τα υπόλοιπα.

Για να αναλύσουμε τι πραγματικά συμβαίνει, πρέπει να κάνουμε κάτι που δεν είναι καθόλου δημοφιλές στην εποχή των social media:

Να δεχθούμε ότι μπορούν να είναι αληθινά περισσότερα από ένα πράγματα ταυτόχρονα.

• Ναι, ο Ιβάν Σαββίδης έχει τη βασική ευθύνη για την κατάσταση του ΠΑΟΚ.

• Ναι, υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες που δεν δημιούργησε ο ίδιος, αλλά τον επηρεάζουν έντονα, επί μακρόν.

• Ναι, στελέχη της ΠΑΕ έχουν αποτύχει σε σημαντικά κομμάτια της δουλειάς τους, και δεν βοηθούν στη βελτίωση της κατάστασης, αλλά το αντίθετο.

• Ναι, υπάρχει ένα εξαιρετικά τοξικό περιβάλλον γύρω από την ομάδα που ενώ ισχυρίζεται πως το κάνει για καλό, παραδοσιακά καταστρέφει καταστάσεις.

• Και ναι, η αγωνιστική μετάβαση που επιχειρείται χρειάζεται χρόνο.

Όλα αυτά μπορούν όντως να ισχύουν μαζί.

 

Ένας ιδιοκτήτης σε έναν κόσμο που άλλαξε

Είναι αδύνατο να συζητήσει κανείς σοβαρά για τον σημερινό ΠΑΟΚ χωρίς να λάβει υπόψη του πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος γύρω από τον Ιβάν Σαββίδη σε σχέση με εκείνον του 2012 ή ακόμη και του 2019.

Μιλάμε για έναν επιχειρηματία με βαθιές ιστορικές και επιχειρηματικές ρίζες στη Ρωσία, σε μια περίοδο κατά την οποία ο πόλεμος στην Ουκρανία και τα διαδοχικά διεθνή (αλλά και εσωτερικά) καθεστώτα κυρώσεων έχουν αλλάξει δραματικά το οικονομικό περιβάλλον της χώρας και τις σχέσεις της με τη Δύση. Αυτό δεν αποδεικνύει κάποια συγκεκριμένη οικονομική δυσκολία του ίδιου του Σαββίδη — και θα ήταν ανεύθυνο να την εφεύρουμε. Αποτελεί όμως αντικειμενικά ένα εντελώς διαφορετικό γεωπολιτικό και επιχειρηματικό πλαίσιο από αυτό μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε ο ΠΑΟΚ της προηγούμενης δεκαετίας.

Αυτό είναι εξήγηση. Δεν είναι απαλλαγή από την ευθύνη. Αποτελούν όμως λόγο να μην φτάνουμε σε ακραίες επιθέσεις εναντίον του.

Αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει, τότε πρέπει να αλλάξει και το μοντέλο λειτουργίας του ΠΑΟΚ. Αν η ομάδα δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί όπως το 2018, δεν αρκεί να νοσταλγεί το 2018. Χρειάζεται επαγγελματική δομή που να αντέχει ακόμη και όταν ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί ή δεν θέλει να λύνει προσωπικά κάθε πρόβλημα.

Και εδώ αρχίζουν οι ευθύνες που δεν μπορούν να φορτωθούν ούτε στον πόλεμο ούτε στη γεωπολιτική. Τα αυτογκόλ δεν τα βάζει ο Πούτιν.

• Η απίστευτη και ανεξήγητη επικοινωνιακή ανεπάρκεια του ΠΑΟΚ δεν προέκυψε από τον πόλεμο. 

• Οι αργές αποφάσεις δεν προέκυψαν από τον πόλεμο.

• Οι ασαφείς αρμοδιότητες, οι εσωτερικές τριβές, τα διαφορετικά κέντρα επιρροής και οι δημόσιες ή υπόγειες αντιπαραθέσεις δεν μπορούν κάθε φορά να αποδίδονται σε εξωτερικές συνθήκες.

 

Το τελευταίο διάστημα η εικόνα έγινε ακόμη πιο έντονη. Η ίδια η ΠΑΕ έφτασε στο σημείο να μιλήσει δημόσια για «οργανωμένη προσπάθεια δημιουργίας κλίματος εσωστρέφειας και αποσταθεροποίησης», ενώ σε πρόσφατη αρθρογραφία γύρω από την ομάδα καταγράφεται ευθέως πρόβλημα εσωτερικής συνεργασίας μεταξύ στελεχών και απουσίας κοινού στόχου (κάτι που ως φήμη κυκλοφορούσε στο κοινό εδώ και πέντε χρόνια, απλά τώρα έγινε σαφώς χειρότερη).

Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι πράγματι κάποιοι επιχειρούν να δημιουργήσουν πρόβλημα στον ΠΑΟΚ, υπάρχει ένα απλό ερώτημα:

Γιατί τους δίνεται τόσο εύκολα το υλικό για να το κάνουν;

Ένας σοβαρός οργανισμός δεν μπορεί να λειτουργεί διαρκώς με διαρροές, ψιθύρους, προσωπικές στρατηγικές και δημοσιογραφικές «γραμμές» που συγκρούονται μεταξύ τους.

Και εάν υπάρχουν άνθρωποι μέσα στον ΠΑΟΚ που βάζουν την προσωπική τους επιβίωση, τις σχέσεις τους ή την επιρροή τους πάνω από το συμφέρον της ομάδας, δεν υπάρχει καμία «τέλεια καταιγίδα» που να τους απαλλάσσει.

Υπάρχει απλώς ανεπάρκεια επαγγελματισμού.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να αγνοήσει.

Το οικονομικό περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου άλλαξε απότομα.

Στις 21 Αυγούστου οι καταγεγραμμένες αγορές παικτών έφταναν περίπου στα 30 εκατ. ευρώ για τον Ολυμπιακό, 25 εκατ. για τον Παναθηναϊκό και 19,5 εκατ. για την ΑΕΚ, έναντι περίπου 10 εκατ. του ΠΑΟΚ. Λίγες ημέρες αργότερα, γνωστή ιστοσελίδα υπολόγιζε ότι τα συνολικά deals των τριών ανταγωνιστών μέσα στο καλοκαίρι άγγιζαν τα 150 εκατ. ευρώ.

Πρόκειται για τεράστια μεταβολή. Και φυσικά δημιουργεί ερωτήματα.

• Πώς μπορούν να διατηρηθούν τέτοια επίπεδα δαπανών; Ποιο είναι το μακροπρόθεσμο οικονομικό μοντέλο; Πόσο βιώσιμα είναι; 

• Αξίζει όντως ο ΠΑΟΚ να μπει σε αυτό το χορό εκατομμυρίων απλά για να μη γκρινιάζουμε εμείς; Ή θα βάλει μια θηλιά στο λαιμό του, την ώρα που οι ανταγωνιστές μοιάζουν να μη νοιάζονται για αυτό τον κινδυνο;

 

Τα ερωτήματα είναι απολύτως θεμιτά.

Δεν μπορούμε επειδή κάτι μας φαίνεται ασυνήθιστο να το βαφτίζουμε αυτομάτως παράνομο ή «ύποπτο». Ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη από θεωρίες για να δικαιολογήσει τη θέση του. 

Έχει ανάγκη να κατανοήσει ότι οι αντίπαλοί του έχουν ανεβάσει τον πήχη και να αποφασίσει με ποιον τρόπο θα απαντήσει.

Με περισσότερα χρήματα; Με καλύτερο scouting; Με ανάπτυξη παικτών; Με καλύτερες πωλήσεις; Με αποτελεσματικότερη διοίκηση; Με όλα μαζί;

Αυτό είναι στρατηγική απόφαση Το «οι άλλοι κάτι κάνουν» δεν είναι.

Το ίδιο ισχύει και για το περίφημο ελληνικό ποδοσφαιρικό παρασκήνιο.

Θα ήταν αφελές να ισχυριστεί κάποιος ότι σε έναν χώρο με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, πολιτική επιρροή, τηλεοπτικά δικαιώματα, στοιχηματικές αγορές, επιχειρηματικά συμφέροντα και τεράστια δημοσιότητα δεν υπάρχουν συγκρούσεις συμφερόντων.

Υπάρχουν.

Ο ΠΑΟΚ όμως οφείλει να προστατεύει τον εαυτό του.

Να έχει παρουσία στα κέντρα αποφάσεων, σοβαρή θεσμική εκπροσώπηση και πλήρη επίγνωση του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο κινείται.

Όμως, κανένα εξωτερικό συμφέρον δεν ανάγκασε τον ΠΑΟΚ να καθυστερήσει μεταγραφές, να εμφανιστεί ανέτοιμος σε κρίσιμα ευρωπαϊκά παιχνίδια ή να μεταφέρει τις εσωτερικές του εντάσεις στη δημόσια σφαίρα.

Κάποια γκολ τα βάζει ο αντίπαλος. Κάποια όμως τα βάζεις μόνος σου.

 

Και μετά, υπάρχει ο κόσμος

Μια βασική και άμεση εξήγηση, δείχνει ότι στο διαδίκτυο «ο κόσμος του ΠΑΟΚ έχει γίνει τοξικός».

Υπάρχει αλήθεια σε αυτό. Μεγάλη.

Υπάρχει μια μερίδα του κοινού που έχει χάσει σχεδόν ολοκληρωτικά τη διάθεση να ακούσει εξήγηση.

Που θέλει έναν ένοχο το πρωί και έναν καινούργιο σωτήρα το βράδυ.

Που θεωρεί κάθε προσπάθεια κατανόησης «δικαιολογία», κάθε υπομονή «συμβιβασμό» και κάθε αρνητικό αποτέλεσμα απόδειξη ότι τα πάντα έχουν καταρρεύσει.

Αυτό είναι πρόβλημα. Η ομάδα ΔΕΝ είναι άχρηστη. Το ρόστερ της ΔΕΝ είναι για πέταμα. Η απώλεια ενός νταμπλ 3 ματς πριν το τέλος της σεζόν ΔΕΝ είναι «απίστευτος αγωνιστικός κατήφορος». 

Αν γινόταν σε διαφορετικές συνθήκες (πίστη, εμπιστοσύνη, προοπτική περαιτέρω ανόδου της ομάδας), θα βαφτίζονταν «δυναμικός πρωταθλητισμός» και «του χρόνου είναι δικό μας».

Έχουμε όμως μπει εδώ και καιρό στον φαυλο κύκλο της προσβολής, της απαξίωσης ανθρώπων και της βεβαιότητας ότι ο καθένας από το κινητό του γνωρίζει καλύτερα από όλους πώς διοικείται μια ποδοσφαιρική εταιρεία δεκάδων εκατομμυρίων.

Όμως και εδώ χρειάζεται δικαιοσύνη: Ο κόσμος είναι δέκτης προτού γίνει πομπός.

Όταν επί χρόνια λαμβάνει μπερδεμένα μηνύματα, όταν βλέπει ανθρώπους του ίδιου οργανισμού να μοιάζουν να τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, όταν οι αποφάσεις δεν εξηγούνται και όταν κάθε καλοκαίρι δημιουργείται νέα αβεβαιότητα, είναι αναμενόμενο η δυσπιστία να μεγαλώνει.

Δεν δικαιολογεί την ακρότητα. Όμως την εξηγεί.

Αν λοιπόν ο ΠΑΟΚ θέλει διαφορετικό κοινό, πρέπει πρώτα να προσφέρει διαφορετικό επίπεδο λειτουργίας και επικοινωνίας. 

Η χθεσινή σοκαριστική επιμονή του εκπροσώπου της ομάδας πως «αφήνουμε τα έργα να μιλήσουν» αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση ένα στοίχημα με μικρές πιθανότητες νίκης. 

Στη χειρότερη, αποτελούν ομολογία παντελούς αδυναμίας κατανόησης της κατάστασης.

• Ο κόσμος του ΠΑΟΚ περιμένει ενημέρωση, συνεργασία, ομοψυχία, επεξήγηση στόχων και συχνότατη τοποθέτηση των αρμοδίων. Για να ξέρει που πατά και που βρίσκεται. 

• Για να κλείνει πιο εύκολα την πόρτα σε φήμες, λάσπη και τοξικότητα. Όσο δεν λαμβάνει ενημέρωση, τόσο τροφοδοτούνται όλα τα αρνητικά.

 

Και μέσα σε όλα αυτά πρέπει να χτιστεί και ομάδα

Ο ΠΑΟΚ έκλεισε έναν ολόκληρο κύκλο με τον Ραζβάν Λουτσέσκου και παρέδωσε την ομάδα σε έναν 40χρονο προπονητή χωρίς προηγούμενη εμπειρία σε περιβάλλον αυτού του μεγέθους. Ο Αλέσιο Λίσι ανέλαβε μια ομάδα που άλλαζε φιλοσοφία και πρόσωπα, ενώ αρκετές μεταγραφικές προσθήκες ενσωματώθηκαν αφού είχε ήδη ολοκληρωθεί το βασικό στάδιο της προετοιμασίας.

Αυτό, είτε μας αρέσει είτε όχι, χρειάζεται χρόνο.

Δεν μπορείς να αλλάξεις προπονητή, ποδοσφαιρική φιλοσοφία, παίκτες, στελέχη και ολόκληρο μοντέλο λειτουργίας και να απαιτείς ταυτόχρονα η ομάδα να εμφανιστεί ολοκληρωμένη από την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου.

Το λάθος του ΠΑΟΚ ήταν ότι επέτρεψε αυτή η αναπόφευκτη αγωνιστική μετάβαση να συμπέσει με καθυστερημένο σχεδιασμό και ευρωπαϊκούς αγώνες στους οποίους δεν υπήρχε χρόνος για μετάβαση.

Και το αποτέλεσμα το πλήρωσε ακριβά.

Ο αποκλεισμός από την Ευρώπη παραμένει αποτυχία. Δεν διαγράφεται επειδή ο προπονητής είναι νέος.

Αλλά το να μετατρέψουμε αυτή την αποτυχία σε απόδειξη ότι ένας καινούργιος προπονητής, ένα νέο αγωνιστικό μοντέλο και μια σειρά νέων ποδοσφαιριστών «δεν κάνουν», θα ήταν η επόμενη πράξη της ίδιας αυτοκαταστροφικής λογικής.

Η τέλεια καταιγίδα, δεν είναι άλλοθι.

Κάπου εδώ βρίσκεται ίσως και ο πυρήνας του προβλήματος. Ο ΠΑΟΚ όντως βρίσκεται μέσα σε μια τέλεια καταιγίδα.

• Πόλεμος και ένα πολύ πιο περίπλοκο διεθνές περιβάλλον γύρω από τον ιδιοκτήτη του.

• Οικονομική εκτόξευση των ανταγωνιστών.

• Συμφέροντα και σκληρός ανταγωνισμός στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

• Εσωτερικές έριδες.

• Επικοινωνιακή ανεπάρκεια.

• Στελέχη που δεν έχουν αποδείξει ακόμη ότι βρίσκονται στο επίπεδο των απαιτήσεων.

• Ένας κόσμος εξαντλημένος, καχύποπτος και συχνά ακραίος.

• Και ταυτόχρονα μια ποδοσφαιρική ομάδα που επιχειρεί πραγματική μετάβαση με νέο προπονητή και νέα πρόσωπα.

 

Όλα μαζί.

Αλλά υπάρχει μία κρίσιμη λεπτομέρεια: Δεν ελέγχεις τον καιρό. Ελέγχεις όμως το πλοίο σου.

Ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να σταματήσει έναν πόλεμο. Δεν μπορεί να καθορίσει πόσα χρήματα θα ξοδεύουν οι αντίπαλοι. Δεν μπορεί να εξαφανίσει τα συμφέροντα από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και δεν μπορεί να εμποδίσει κάθε οπαδό ( ; ) από το να γράψει μια ανοησία στο διαδίκτυο.

• Μπορεί όμως να αποκτήσει σοβαρή διοίκηση.

• Μπορεί να ξεκαθαρίσει αρμοδιότητες.

• Μπορεί να απαιτήσει επαγγελματική συμπεριφορά από τα στελέχη του.

• Μπορεί να κόψει τις εσωτερικές ίντριγκες.

• Μπορεί να επικοινωνεί καθαρά.

• Μπορεί να σχεδιάζει νωρίτερα.

• Μπορεί να προστατεύσει τον νέο προπονητή χωρίς να τον απαλλάξει από την κριτική.

• Μπορεί να επενδύσει έξυπνα.

• Και μπορεί, επιτέλους, να αποφασίσει ποιος ακριβώς θέλει να είναι ο ΠΑΟΚ της επόμενης πενταετίας.

 

Στο τέλος της ημέρας οι δυσκολίες εξηγούν γιατί ο δρόμος έγινε δυσκολότερος. Δεν εξηγούν γιατί πρέπει να οδηγείς άσχημα.

Και ίσως αυτή να είναι σήμερα η πιο δίκαιη απαίτηση από όλους:

Λιγότερες κραυγές από τον κόσμο.

Λιγότερες δικαιολογίες από τα στελέχη.

Λιγότερες θεωρίες από τα ΜΜΕ.

Περισσότερη ευθύνη από την ιδιοκτησία.

Περισσότερος επαγγελματισμός από τον οργανισμό.

Και πραγματικός χρόνος σε μια ομάδα που προσπαθεί να ξαναχτιστεί.

Οι καταιγίδες κάποτε περνούν. Το ερώτημα είναι σε τι κατάσταση θα βρίσκεται το καράβι όταν καθαρίσει ο ουρανός.

https://www.paokmania.gr/podosfairo/266507-o-paok-zei-tin-teleia-kataigida