Μα ο Ζαφείρης δεν κρατιέται, κόουτς. Τα πρώτα 25 λεπτά απέναντι στον Ατρόμητο δεν ήταν παρά η αρχή. Μια αρχή που είχε προαναγγελθεί, συζητηθεί, φορτωθεί προσδοκίες και τελικά πήρε σάρκα και οστά πρώτα στην Τούμπα και λίγες μέρες αργότερα στο Αγρίνιο.
Πρώτη φορά στο αρχικό σχήμα. Δίπλα στον Σουαλιό Μεϊτέ, λίγο πιο πίσω από τον κολλητό του φίλο. Τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Ή, όπως τον αποκάλεσε ο ίδιος στις κοινές τους δηλώσεις, τον «Ιωάννη».
«Για μένα το να έχεις συμπαίκτη τον Ιωάννη, έναν καλό σου φίλο να παίζει μπροστά, είναι κάτι ωραίο. Παίζουμε ωραία μπάλα και περνάμε καλά», είπε, αποτυπώνοντας με απλότητα και αφοπλιστική ειλικρίνεια το πώς νιώθει στο γήπεδο. Όχι απλώς άνετα, αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον που του βγάζει ποδόσφαιρο χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Η εμφάνισή του στο Αγρίνιο λειτούργησε ως η πρώτη... απόδειξη για τον λόγο που η μεταγραφή του προκάλεσε τόσο θόρυβο. Η πιο ακριβή στην ιστορία του Δικεφάλου και συνολικά του ελληνικού ποδοσφαίρου, δεν είναι μια κίνηση βιτρίνας. Είναι μια επένδυση με άμεσο αποτύπωμα. Και ταυτόχρονα, μια μεταγραφή που κουβαλά πίεση. Πίεση για τον ίδιο, αλλά και ευθύνη για τον προπονητή του.
Γιατί εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Ο άνθρωπος που καλείται να βάλει φρένο, να διαχειριστεί τον ενθουσιασμό, να προστατεύσει τον παίκτη από το βάρος της ταμπέλας. Να ζητήσει χρόνο. Να χαμηλώσει τον τόνο. Να θυμίσει πως το ποδόσφαιρο είναι χημεία.
«Πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για τον Ζαφείρη. Ξέρουμε την ποιότητά του, αλλά δεν πρέπει να αφήσουμε την πίεση να τον επηρεάσει. Χρειάζεται χρόνο για να βρει χημεία με τους υπόλοιπους», ήταν το ξεκάθαρο μήνυμα του Ρουμάνου τεχνικού.
Μα ο Ζαφείρης δεν κρατιέται, κόουτς. Όχι από ενθουσιασμό μόνο, από ποδόσφαιρο.
Στην πρώτη του εμφάνιση ως βασικός, με αυτά που έδειξε στο γήπεδο, σε «αναγκάζει» να ασχοληθείς μαζί του. Πανταχού παρών, ακούραστος, καταπίνοντας χιλιόμετρα, έδωσε με την είσοδό του άλλη ένταση και ταχύτητα στον ΠΑΟΚ που την είχε μεγάλη ανάγκη. Δεν φωνάζει. Δεν υπερβάλλει. Είναι απλός στο μάτι, ουσιαστικός στο παιχνίδι, καθοριστικός στις λεπτομέρειες. Παίρνει σωστές θέσεις, πασάρει στον σωστό χρόνο, διαβάζει το γήπεδο όταν ανοίγει μπροστά του. Και μετά; Τρεχάτε!
Λίγο έλειψε, μάλιστα, να συνδυάσει το ντεμπούτο του στο βασικό σχήμα με γκολ. Στο πρώτο ημίχρονο, το σουτ του από το ύψος της περιοχής σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι του Κουτσερένκο, σε μια φάση που έδειξε αυτοπεποίθηση, καθαρό μυαλό και σωστή εκτέλεση. Παράλληλα, κατέγραψε δύο πάσες-κλειδιά που «άνοιξαν» την άμυνα του Παναιτωλικού και οδήγησαν τους συμπαίκτες του σε κλασικές ευκαιρίες.
Η συνεργασία του με τον Σουαλιό Μεϊτέ έδειξε σημάδια αρμονίας, έστω κι αν είναι νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα (σ.σ. κρατήστε αυτό το δίδυμο). Ο Έλληνας χαφ είχε το απόλυτο στις πάσες στο «δικό» του μισό (12/12), ήταν άψογος στις μακρινές μεταβιβάσεις (3/3) και λειτούργησε ως παίκτης ισορροπίας.
Στα 72 λεπτά που αγωνίστηκε στο χορτάρι του Αγρινίου, ο Ζαφείρης μέτρησε 30/37 πάσες, εκ των οποίων οι 18/25 στο επιθετικό μισό, συμμετείχε σε τέσσερις μονομαχίες με δύο κερδισμένες και γενικά παρουσίασε μια εικόνα γεμάτη ουσία, πριν παραχωρήσει τη θέση του στον Μαγκομέντ Οζντόεφ. Μια εμφάνιση που ταίριαξε απόλυτα με τη συνολικά καλή εικόνα του Δικεφάλου.
Ο Λουτσέσκου έχει δίκιο. Ο χρόνος είναι απαραίτητος. Η διαχείριση είναι μονόδρομος. Απλώς, με τέτοιες εμφανίσεις, ο Ζαφείρης κάνει τον χρόνο να μοιάζει... πολυτέλεια.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Ιανουαρίου 11, 2026
Rating:
