Ο μόνος Γιαννάκης που έχει θέση στο ποδόσφαιρο, είναι ο Κωνσταντέλιας. Το χαμόγελο των νέων παιδιών, ο σεβασμός και η ανάδειξη των πραγματικών πρωταγωνιστών, οδηγός για το σήμερα και το αύριο, κόντρα στο «σάπιο» χθες που θέλουν να επαναφέρουν.
Παρασκευή βράδυ, δείπνο στην «Παναγιώτα». Κάποιοι λίγοι, μυαλά «σκαλωμένα» στο παρελθόν, στο παρασκήνιο, στο… σκοτάδι του ποδοσφαίρου. Έτσι μόνο έχουν λόγο ύπαρξης στο χώρο, γιατί δεν μπορούν να πρωταγωνιστήσουν με κανέναν άλλο τρόπο. Πέρα απ’ αυτόν που σιχαίνεται κάθε φίλαθλος. Ακόμη κι αν η δική του ομάδα ήταν η ευνοημένη. Στην ψυχούλα του ξέρει καλά πως του «σκοτώνουν» την αθωότητα με την οποία μεγάλωσε. Στην αλάνα κλωτσώντας μια μπάλα.
Ο εκεί Γιαννάκης, προκαλεί αποκρουστικές σκέψεις και μνήμες. Όσοι είναι πλάι του, δεν μπορούν να πείσουν για την «καθαρότητα» των προθέσεών τους. Παλεύουν με νύχια και με δόντια να γυρίσουν το ποδόσφαιρο πίσω. Να σταματήσουν όσα ομορφαίνουν τις Κυριακές μας. Είτε νικάνε οι ομάδες που υποστηρίζει ο καθένας μας, είτε όχι. Αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Η επιβολή του νικητή, του κατακτητή, δεν είναι…
Ο… Γιαννάκης των δείπνων ανατροπής τους φωτός απ’ το σκοτάδι, μία μέρα μετά άφησε τη θέση του στον Γιαννάκη που αναδεικνύει το ποδόσφαιρο. Τον πρωταγωνιστή. Τον αστέρα. Το χαμόγελο ενός πιτσιρικά, που μας φέρνει ασυναίσθητα κι εμάς το χαμόγελο. Δεν χρειάζεται να είναι ο καθένας μας ΠΑΟΚ. Το χειροκρότημα σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε γήπεδο, τα λέει όλα.
Ο Κωνσταντέλιας είναι ο μόνος Γιαννάκης που χρειάζεται το ποδόσφαιρο. Αυτός που έχει δικαίωμα να γίνεται κεντρικό πρόσωπο και πρωταγωνιστής. Χωρίς να του στερεί κανείς τους κόπους και όσα δικαιούται. Χωρίς να «δηλητηριάζουν» τα μυαλά και τις ψυχές όσων τον παρακολουθών. Όσων γνωρίζουν πως η μπάλα που κυλά και τα «χάδια» σε αυτή, ορίζουν τις τύχες του αθλήματος και των στόχων των ομάδων. Κι όχι εκείνοι που εξαρτώνται απ’ το σύστημα του άλλους Γιαννάκη.
Δεν είναι μόνο ο Γιαννάκης ο Κωνσταντέλιας. Είναι ο Χρηστάκης ο Ζαφείρης, ο Χρηστάκης ο Μουζακίτης, ο Αντρίκος ο Τετέι, ο Δημητράκης ο Καλοσκάμης. Πρωταγωνιστές, αστέρια, κόποι που δικαιώνονται. Χωρίς να πρέπει να είναι σε ένα σύστημα που θα τους αφήσει να παίξουν ποδόσφαιρο, χωρίς να καταστραφεί η προσπάθειά τους επειδή έτσι βολεύει τον… βασιλιά.
Αυτά τα παιδιά στο σήμερα του ποδοσφαίρου, θα τα χαρούμε και θα τα απολαύσουμε για αυτό που είναι. Και δε θα σκεφτόμαστε πρωτίστως αν ο Στελάκης έπεφτε για πέναλτι, αν ο Γρηγοράκης πατούσε τους αντιπάλους και δεν δινόταν ούτε φάουλ. Είναι άδικο για τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές να περνά το ταλέντο, η αξία, η προσωπικότητά τους, σε δεύτερο και τρίτο πλάνο. Επειδή τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον κερδίζουν μικρά ονόματα που δεν βλέπει κανείς και παίρνουν μεγαλύτερη προβολή από όσους ιδρώνουν την φανέλα και τα παιδιά περιμένουν να φωτογραφηθούν μαζί τους.
Reviewed by GEORGE GEOPONOS
on
Ιανουαρίου 11, 2026
Rating:
